Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het socialisme in duiïsciilanu.

49

bod, op handige wijze te Leipzig gedrukt en overal verspreid werden. In de plaats van de ontbonden vereenigingen verrezen een menigte andere: de "Vereeniging der pijprookers," de "Kegelclub," de "Orpheon-vereeniging," de "Harmonie," of wel de "Lentebloem." Enkele dier vereenigingen bestonden reeds sedert lang, andere werden opgericht; doch allen hadden oogenschijnlijk een dood onschuldig karakter. Er werd gekegeld, gedanst, gezongen. Maar die vereenigingen dienden tevens om de partij in stand te houden, de belangen te bespreken en instructiën te geven. Nu en dan kwamen de leden der verschillende clubs bijeen en vierde men feesten, om zoodoende wat geld te krijgen. Dat alles is nu niet zoo bepaald geheimzinnig. Ten allen tijde hebben de revolutionaire partijen, genoodzaakt om in het geheim te werken, aldus gehandeld. Daar deze wijze van werken op den duur echter niet voldoende was, werden er verkiezingsdistricten in het leven geroepen. Ik geloof dat dit van socialistisch standpunt goed gezien was, want door een geografische lijn tot grondslag te nemen, was deze inrichting zoowel aan de verkiezingsprogaganda als aan het algemeen doel der maatschappij bevorderlijk ; men kon altijd voorgeven, dat men zich zonder eenig bijoogmerk met de verkiezingen bezig hield — hetgeen de wet toelaat. Ik heb echter reden te gelooven, dat men zich te Leipzig en in den omtrek zeer druk met de zaken der partij bezig houdt. Volgens ontvangen inlichtingen, werkt de partij op de volgende wijze: de verkiezingsdistricten zijn in onderdeden gesplitst; in elk onderdeel houdt men een lijst van de leden der partij, die elkander steunen; elk van die onderdeelen heeft een hoofdbestuurder, die door helpers en mannen van vertrouwen ter zijde wordt gestaan. Die hoofden benoemen gezamenlijk een uitvoerend comité, dat de belangen van het kiesdistrict leidt en de verbinding met het hoofdbestuur der partij vormt. Een dergelijke organisatie, mijne heeren, in de handen van bestuurshoofden, die openlijk erkennen dat zij de revolutie willen; mannen, die op de gehoorzaamheid hunner aanhangers staat kunnen maken en zich daarenboven het recht hebben voorbehouden. om, naar gelang van omstandigheden, van taktiek te verw. b. III. 1882. 4

Sluiten