is toegevoegd aan uw favorieten.

De kunst; een algemeen geïllustreerd en artistiek weekblad jrg 6, 1914, no 337, 11-07-1914

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

- 637 -

Hollandsche Films.

Union-Theater, Amsterdam

Ik weet niet of het de komende week nog zoo wezen zal, maar in de afgeloopen zeven dagen bestond het programma van het Union-Theater nagenoeg geheel uit Hollandsche films: opnamen van de Hollandiafabriek te Haarlem. Er was slechts één natuur-opname van Ga umont bij, en wel een zéér mooie : het dal van Arve, — en één komische opname met Arthème . Maar overigens speelden er op het doek uitsluitend

Nederlandsche filmartiesten.

Ik maak wel degelijk onderscheid tusschen tooneel-artiesten en film-artiesten. Ook de regisseur, de heer L. H. Chrisp ij n, zal wel ondervonden hebben dat er verschil is tusschen tooneel-regie en filmregie : anders zou het niet zoo lang geduurd hebben voor de Hollandia met iets wèrkelijk-góeds kwam. Want het is nu ongeveer een jaar dat er in Haarlem serieus wordt gefilmd, en de éérste film die de vergelijking met groote buitenlandsche films kan doorstaan is „Liefde waakt". Dit is, waar het

filmen een handel is, in de allereerste plaats dus een handelsbelang; maar ook van kunstkritisch standpunt heeft het beteekenis. De films, die de „Union" in de afgeloopen week bij voorbeeld van de H o 11 a n d i a vertoonde, toonen aan, dat men op het tooneel volstrekt geen ,,eerste-kracht" behoeft te zijn, om voor de film alle gewenschte eigenschappen te bezitten. Ja, een actrice'tje als A n n i e B o s, waarvan in den schouwburgnauwelijks notitie wordt genomen, blijkt voor de film een artieste met alle mogelijke kwaliteiten! Zelfs „dilettanten" blijken voor de film geschikt, — daarentegen tooneelspelers, die op „het groote tooneel" heel verdienstelijk deden, doen op de film maar heel „slapjes •

Annie Bos, de charmante Amsterdamschê jonge actrice, die zoowel in „Een partij schaak" als (en vooral in) „Liefdé waakt'' van haar groot talent als

film-actrice doet blijken

Alles bewijst, dat tooneelkunst en filmkunst twee verschillende dingen zijn, die, al zijn beide ook gebaseerd op „het leven van den schijn", toch naar een geheel verschillende maatstaf moeten worden beoordeeld, en dat, waar het essentieele van elk verschillend is van aard, de vertolking van het een en van het ander ook geheel verschillende krachten vraagt.

De H o 11 a n d i a in de „Union" gaf als hoofdfilm een drama in drie bedrijven: „Liefde waakt". Daarnaast een klein drama: „De bloemen die de ziel vertroosten"; een komische film: ,,De verwisseling onder het bed", en een familie-schets: „Een partij schaak".

In de laatste werd de hoofdrol vervuld door den heer Gildemeijer, een „dilettant", directeur van

de Union-maatschappij te Amsterdam. Ben ik goed ingelicht, dan heeft de heer Gilde m e ij e r door de opname van dit ook door hem geschreven scenario willen bewijzen, dat een film zonder de dikwijls zoo kinderachtige en hinderlijk tusschengeschoven titels niet alleen zéér goed doet,maar dathet een gevoel van rust geeft aan den kijker, omdat het de handeling zelve geen oogen-

blik onderbreekt. Toen de heer G. deze film dan ook liet opnemen, kon hij nog niet weten van het rustigdoen van een film als ,,De Geschiedenis van een Pierrot", —

zegge: een mimodrama. En wat de heer Gildemeijer kreëerde was dan ook een vorm — zij het een onvolmaakte vorm — van een mimodrama. Nog één stap verder, en we zijn er: „Een partij schaak" beeldt heel goed — of liever: de artiesten beelden heel goed — uit wat in dit familieschetsje wordt bedoeld, gedaan en gezegd. En zoowel de heer G. zelf als mej. Annie Bos als de vrouw en Jan van Dommelen als de vriend spelen zéér verdienstelijk. Als brokje filmkunst, — want de film is slechts kort, beeldt uit: een meneer, die met een jongmensch, vriend van den huize, een partijtje schaak speelt, valt in slaap; de jongeman profiteert daarvan èn verklaart zijn liefde aan de vrouw des huizes; de

«