is toegevoegd aan uw favorieten.

Wetenschappelijke bladen, 1912 (1e deel) [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

16

DE NIEUWE BKITSCHE ZIEKTE- EN

gesproken zou men zeggen dat, ten minste in grootere plaatsen met groote commissies, het onwaarschijnlijk is, dat iets waarover alle medische leden der commissie het eens zijn, verkeerd zijn zou. De hoofdzaak is dat de artsen goed zijn en het oordeel hierover kan niet aan de onwetende arbeiders noch aan hunne leiders worden overgelaten. Rekening moet worden gehouden met het gevaar, dat als men de artsen onder de gekozenen der verzekerden stelt, de besten, de bekwaamsten van hen, die toch overal terecht kunnen, zullen worden afgeschrikt om zich voor deze praktijk beschikbaar te stellen.

Volgens het wetsontwerp zal ieder verzekerde zijn arts kunnen kiezen en deze clan daarvoor f 3.60 per jaar en per verzekerde ontvangen. Natuurlijk zal dit zoo moeten worden opgevat, dat de verzekerde een arts zoeken mag, maar nooit zoo, dat een arts gedwongen zou kunnen worden tegen zijn zin een verzekerde als patiënt aan te nemen. Overigens zij aangeteekend, dat de artsen geen tuberculeuzen behoeven te behandelen, daar deze naar sanatoria worden opgezonden. Hierdoor wordt het aantal visites in het algemeen met 25 pCt. verminderd.

De critieken van medische zijde over de te hooge loongrens van f 36.— per week hebben eenigen weerklank gevonden in het Lagerhuis, waar een amendement is aangenomen, dat de loongrens in de gemeenten zelf by local opiion zal worden bepaald. Hiervoor schijnt wel iets te zeggen. Een inkomen van f 1S0O.— 's jaars zal in verscheidene kleine plaatsen door niet zoo heel velen worden overschreden en dan wordt het recht om van de verzekering te profiteeren een niet wel te verdedigen privilegie van hoogere arbeiders tegenover andere personen met een gelijk inkomen. Dat de artsen door hun invloed de toe te laten loongrens te laag zouden weten te doen stellen, is eene onbewezen onderstelling.

Een ander bezwaar der artsen is, dat zij het uitvaagsel der maatschappij moeilijk als contractpatienten kunnen aannemen. Zooals wij boven zagen, was door de Permanente Commissie voorgesteld, deze voor medische behandeling naar de armendokters te verwijzen. Daar staat tegenover,