is toegevoegd aan uw favorieten.

Wetenschappelijke bladen, 1912 (1e deel) [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

454

HEDENDAAGSCHE SPAANSCHE ROMANSCHRIJVERS.

Zelfs na den dood van dezen weergaloozen tiran en gedurende de troebele tijden van het regentschap en de regeering van Isabella II, toen vrijheid van denken en handelen nog strijd voerde met de noodlottige tradities van het verleden en het land van de trotsche ridders door een domme geestelijke clique bestuurd werd, overvleugelde de politiek, of wat daarvoor gold, al het andere, en eerst na de groote veranderingen van 1868 begon de vrijheid te herademen en keerden Spanje's zonen uit hunne ballingschap terug met nieuwe denkbeelden en eenige kennis van de intellectueele beschaving in andere Europeesche staten.

Het zal dan ook weinig verwondering baren, dat het betrekkelijk gering aantal schrijvers van voor dezen tijd zich aan de zijde van de kerk en de strengste orthodoxie schaarden.

De dame, die onder het pseudoniem Fernan Caballero schreef, — hoewel in dit, evenals in de meeste gevallen waarin vrouwen onder den naam van een man schrijven, niemand haar werk voor dat van een man zou kunnen houden — was cle dochter van een Duitsehen vader en eene Spaansche moeder, en zulk eene taalkundige, dat zij hare eerste werken in het Duitsch of Fransch schreef en in het Spaansch vertaalde. Den meesten naam heeft zij gemaakt met Cleméncia, La Gaviota en La Familia de Alvereda, doch hare verdienste bestaat nu nog slechts daarin, dat zij de eerste is geweest die den modernen roman in Spanje ingevoerd heeft. Hare werken dateeren uit het begin der regeering van Isabella II. Het zijn orthodoxe, door en door fatsoenlijke boeken, bij uitstek geschikt voor jeugdige lezers. Behalve dat zij volkomen onschuldig waren, vloeiden zij over van hoogdravende zedelessen. Zij werden zeer populair en pasten geheel in een tijd toen mannen uit de hoogste standen zich niet schaamden te zeggen, dat, wat hen betrof, zij liever hadden dat hunne dochters niet leerden lezen of schrijven, daar die kennis hen maar in staat stelde tot het voeren van correspondentie met ongewenschte minnaars.

Hare schildering van het Spanje uit haar tijd is naar