is toegevoegd aan uw favorieten.

Wetenschappelijke bladen, 1910 (2e deel) [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

46

EM1LE OLLIVIER'S MEDEDEELIN'GEN OVER DE OORZAKEN

en dat eerst na eene uitbarsting van de verontwaardiging van het volk in Frankrijk eene vijandige houding werd aangenomen.

Deze houding wordt door den schrijver goedgekeurd, die verder beweert dat keizer en kabinet volkomen correct handelden beide bij het openen en bij het afbreken der onderhandelingen die den oorlog voorafgingen. Hij erkent dat door den keizer, zijn gezant en den minister van Buitenlandsche Zaken een of twee ernstige fouten zijn begaan, maar houdt vol dat Bismarck de ware schuldige was.

Aangenomen dat Bismarck een groot deel van de verantwoordelijkheid moet dragen — later, misschien niet zonder eenige overdrijving, blufte de Duitsche Kanselier er op — zoo blijkt uit de feiten in Ollivier's eigen vei haal toch duidelijk dat de keizer en zijne regeering in even groote mate schuld hadden.

Reeds de wijze waarop begonnen werd deugde niet. De eerste boodschap aan Koning Wilhelm door Werther overgebracht, was eene zet op het politieke schaakbord met een uitdagend karakter. Zij behelsde lompweg de mededeeling, dat Frankrijk niet zou dulden dat prins Leopold of eenige andere Pruisische prins den Spaanschen troon zou beklimmen. De tweede, door den Franschen gezant Benedetti overgebracht, was nog eigenaardiger: de koning moest verklaren dat hij de aanneming van den troon door prins Leopold niet goedkeurde en hem bevelen zich terug te trekken, anders zou er oorlog zijn !

Tegelijkertijd telegrafeerde de keizer aan Fleury te St.Petersburg en droeg hem op prins Gortchakoff — die dan wel voor de overbrenging naar Berlijn zou zorgen — te zeggen dat de oorlog zou uitbreken als de prins van Hohenzollern door de Cortes gekozen werd. En op den 6den

Baden en van prinses Stéphanie, dochter van Claude graaf de Beauharnais en van eeue nicht van keizerin Josephine en door Napoleon Ials dochter aangenomen ; en de moeder van Karei Anton — dus de grootmoeder van prins Leopold — was Antoinette Murat, dochter van Joachim Murat's oudsten broeder Etienne. Prins Leopold was dus even goed verwant aan het Fransche als aan het Pruisische Hof. (Vert.).