is toegevoegd aan uw favorieten.

Wetenschappelijke bladen, 1906 (3e deel) [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

436

ANTONIUS EN CLEOPATRA.

schepen van Antonius, brachten zij de linies in wanorde, door er midden dóór te gaan. De vijanden, die hen met de oogen volgden, zagen hen met de grootste verbazing naar de Peloponnesus varen, onder begunstiging van den wind. Hierop heeft Antonius, zonder blijk te geven van de voorzichtigheid eens bevelvoerders of den meest alledaagschen moed of zelfs van gezond verstand, waar gemaakt, wat iemand schertsend gezegd heeft: dat de ziel van een verliefd mensch leeft in het lichaam van een ander. Medegesleept door eene vrouw, alsof hij aan haar was vastgeklonken en alsof hij al hare bewegingen moest volgen, vergat hij alles, toen hij het schip van Cleopatra de zeilen zag ontplooien, en liet hij verraderlijk in den steek degenen die voor hem streden en stierven. Hij besteeg een galei met vijf rijen roeibanken, en volgde, zonder andere gezellen in zijne vlucht dan Alexander van Syrië en Scellius, eene vrouw die zich in 't verderf stortte, en die hem zei ven weldra ook ten val zou brengen."

Ziedaar bij de twee oude geschiedschrijvers het verhaal van een zeeslag, die de groote burger-oorlogen van de Romeinen heeft ten einde gebracht; — een vreemd romantisch verhaal, naar den smaak van dichters, maar een struikelblok voor geschiedschrijvers. Ongetwijfeld spelen dwaasheid en onzin een groote rol in tijdvakken van maatschappelijke ontbinding; maar hebben wij het recht, alleen op dézen grond vast te stellen, dat in stormachtige geschiedenis van het einde der Republiek een generaal den beslissenden slag van een geweldigen strijd heeft kunnen doen verloren gaan door zijne geliefde achterna te loopen?

De zonderlingheid van het geval schijnt al te groot, zelfs voor een tijdvak van ontbinding. Onlangs hebben de fransche admiraal Jurien de la Gravière en de duitsche professor Kromayer, met gebruikmaking van de verhalen van Plutarchus en Dio, betoogd, dat de vlucht van te voren was afgesproken tusschen de egyptische koningin en den drieman. Van 't begin van den slag af wist Antonius reeds dat Cleopatra weg zou gaan; hij had beloofd, haar te zullen volgen. De gissing is van belang; zij vervangt de legende van het „vrouwelijke" ongeduld, waardoor Cleopatra zou