is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 24, 1887 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE MAAGD VAN ORLEANS.

589

zij in hare jeugd een stil en bescheiden kind, zacht en medelijdend van aard, met helder verstand en doortastend in de vervulling van haar plichten. Van haar vriendelijkheid en zachtheid spreekt nog de sage, die zich reeds onder haar tijdgenooten vormde: toen zij namelijk nog klein was en de schapen hoedde, zouden de vogels op haar lokken tot haar gekomen zijn en het brood uit haar schoot gepikt hebben. Haar vrome zin, dien de getuigen om het zeerst roemen, was rijker en dieper dan haar godsdienstige kennis, zij kon noch lezen noch schrijven, haar warme katholieke vroomheid kon toe met het Paternoster, het Ave Maria en het Credo, dat zij van hare moeder geleerd had. Eiken morgen ging zij naar de mis, bij het vesperluiden viel zij op de knieën, de koster van Domremy Perrin verklaarde later dat zij hem meermalen berispt had, omdat hij 's avonds wel eens verzuimde het Ave Maria in te luiden. Bijna eiken Zaterdagavond bezocht zij de kleine kapel van onze lieve vrouw van BerDaont, gelegen op een hoogte achter het dorp Domremy, zij ontstak er een kaars of als het jaargetijde het meebracht legde zij er een bloemruiker neer. Veertien jaar omtrent was zij oud, toen zij op een zomermiddag in den tuin van haar vader een stem vernam, verzeld, gelijk zij het zelf later vóór haar rechters beschrijft, verzeld van een grooten glans. Eerst was zij bevreesd geworden, maar spoedig werd het haar duidelijk dat het de stem van den aartsengel Michaël was. De engel kondigt haar de verschijning van de heilige Catharina en de heilige Margaretha aan. „Wat de heiligen haar toen zeiden" zegt Hase, „waren zeer eenvoudige dingen: zij moest van tijd tot tijd ter biecht gaan, zij moest een goed en Vroom kind zijn, maar, voegt hij erbij, „haar hart begint reeds te hangen aan dezen steelschen omgang met de bemelschen, zij weent, als zij weggaan, hare ziel zou