is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 24, 1887 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

6fi2

KRONIEK.

Maar hier was geen n;eht$strijd.

De gedaagde President-Kerkvoogd doleerde niet meê, maar was tegen de Doleerenden. Hij streed dus niet, want het zou legen zijn sympathie in zijn gegaan, zoo hij niet veroordeeld ware.

Veroordeeld te worden lag op zijn lijn; voegde hij zijn stelsel; leidde tot het beoogde doel.

De rechters hadden dus een vrij veld. Niemand, geen advocaat zelfs, stond tegen hen over. En daar in het allerongelukkigste Beheersreglement van Bennekom nota bene expresselijk, als voor het geval bestemd, instond, dat alleen de PresidentKerkvoogd in rechten de gemeente vertegenwoordigt, stak er dus kunst noch moed in, om op die wijs, tegen den zin der gemeente in, het gebruik van het goed te veranderen.

En wat de rechters te Arnhem betreft, zij mogen toezien.

Er is een Rechter, die eens ook over rechters zitten zal!

En wat ons aangaat, ons, Doleerenden, blijft altoos hoog de moed en blij de toon des harten kloppen, want verdrukt te worden is ons niet vreemd, en het dragen van een bitter kruis ons niet ongewoon.

„Indien ze dit doen aan het groene hout, wat zal aan het dorre geschieden!

„Mijne vrienden, in de wereld zult ge verdrukking hebben, maar uw loon is groot in de hemelen!"

Neemt dan uw kruis op en draagt het vroolijk uw Heiland na,

Ook Hem heeft een rechter veroordeeld!

Voegt men daarbij nu het artikel in „de Standaard", van Maandag 23 Mei op welks ergerlijk karakter een alleszins bevoegde in het Wag. Weekblad van 11. 25 Mei de aandacht vestigde, dan meenen wij onze uitspraak voldoende gestaafd te hebben, dat de zich noemende antirevolutionairen een revolutionaire factie zijn geworden, in de hoogste mate gevaarlijk voor Kerk en Staat.

Wie nu nog niet overtuigd is, die leze het boek van