is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 31, 1894 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

NAAR AANLEIDING VAN EEN ZIEKENHUIS.

des Heeren: „Wacht u voor de valsche profeten, die in schaapsklederen tot u komen maar van binnen roofgierige wolven zijn; aan hunne vruchten zult gij hen kennen. — Van de ziekenhuiskwestie gaat prof. Beyschlag over tot des bisschops laatsten vastenbrief, waar.n over gemengde huwelijken wordt gehandeld. Eene zachte en liefeliike rede schijnt dat schrijven te wezen, maar het is alles behalve door een geest van liefde en verdraagzaamheid ingegeven. De kerkeraad, in zijn schrijven ook dezen brief besprekende, getuigt dat hij veel goeds en stichtelijks bevat. In vele opzichten te recht; des te meer herinnert hij- in zijn geheel aan het woord van Jaeobus: „Kan uit dezelfde bron het zoete en het bittere wellen?" Er wordt, zij 't ook op bedekte wijze, een polemiek gevoerd tegen de protestantsche kerk, die noch uit de waarheid noch uit de liefde is. Wat geeft den bisschop recht van de Protestanten te spreken als van menschen, die van de oude zeven sacramenten der kerk twee willekeurig behouden hebben? Als gestudeerd persoon moest hij toch weten, dat het zevental van laten oorsprong is; dat nog Chrysostomus en Augustinus doop en avondmaal noemen als de twee, waarop de kerk is gegrond. Wat bepaaldelijk het huwelijk betreft, op welks sacramenteel karakter de kerk zich zoozeer verheft, ziet hij niet, tot welk een onhoudbare tegenstrijdigheid deze onware opvatting de kerk voert? Het concilie van Trente verklaart: „Wie zegt', de sacramenten van het nieuwe verbond zijn niet alle door Christus verordend of zijn meer of minder dan zeven, die is vervloekt." Maar Christus kan het huwelijk niet verordend hebben, daar het reeds bij de schepping door zijnen hemelschen Vader was ingezet. Hij kan het evenmin tot sacrament verheven hebben, daargelaten dat hij 't volgens de evangeliën mtït geen woord gedaan heeft, omdat een sacrament teeken