is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 31, 1894 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HETGEEN HET NAGESLACHT VAN HEM ZOU DENKEN.

was, en haar jonge kinderen, in den doodelijksten angst voor Octavianus soldaten had moeten vluchten. InLivia's aderen vloeide toch, van moeders zijde, het bloed der trotsche Claudiërs, en wanneer wij gedenken onder welke omstandigheden zg Octavianus vrouw werd, kunnen wij niet anders dan aannemen, dat zij haren eersten man niet verliet, om den op haar verzotten triumvir te trouwen, zonder behoorlijk berekend te hebben, wat zij en haar kinderen winnen zouden, en zich bewust te zijn, dat zij, mits het verstandig aanleggende, den vervolger van haar geslacht in onzichtbare boeien zou slaan en houden, en den toen reeds machtigen man tot haar werktuig zou maken.

De woorden: „Livia, blijft ons huwelijk gedachtig! Vaarwel!" bewijzen, naar 't ons voorkomt, niet alleen, of niet zoo zeer, Augustus gehechtheid aan zijne vrouw, wie hij ontelbare malen ontrouw was geweest, als wel, als veeleer, zijn gevoel van minderheid tegenover de fiere moeder van Tiberius.

Vijf en veertig jaren lang had Octavianus, onder allerlei bescheiden titels (die van de hoogste overheidspersonen der republiek) de hoogste macht in den Romeinschen staat bezeten, beter gezegd, alle macht in handen gehad; zonder echter ooit te dulden, dat men hem heer noemde. Eenmaal meester van allen en alles geworden, nam hij zich, door 't voorbeeld van Caesar geleerd, in acht, zekere teergevoeligheden van de Romeinen te kwetsen!

Veel goeds had hij in die vijf en veertig jaren tot stand gebracht, — maar vóór die vijf en veertig jaren had hij eene rol gespeeld, karaktertrekken vertoond, die hem als den verraderlijksten, laaghartigsten, lafsten, wreedsten jongen man van zijn tijd — en dat beteekende toen wat — hadden doen kennen.

Was de herinnering aan dat oude uitgewischt? Zouden de eerste jaren van zijn optreden op het staatstooneel,