is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 32, 1895 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

LEWIS WALLACE.

zelfde man met wien later de Bruggenaars den spot zouden drijven, had niets dan een traan of wat, toen hij het bericht van Konstantinopels val hoorde.

Waarlijk het Christenvolk had het verdiend, toen de Turken, bij hun rooftochten op Venetiaansch gebied, de pest meebrachten naar het Christelijk Europa, en toen in 1480, op het bericht, dat 100,000 Turken met 70 schepen in Zuid-Italië (Apulië) geland waren, en Otranto veroverd hadden, allen de schrik om 't hart sloeg.

Maar tot zoo ver slechts liet God het komen. De geweldige Mohammed II stierf den Mei van dat jaar, terwijl hij zich gereedmaakte voor een nieuwen tocht tegen het eiland Rhodus, waar het vorige jaar de grootmeester der Johanniten (later Malthezer)-orde, Pierre d'Aubusson, met 7000 ridders, den aanval van 100,000 Turken, die zeer goed voorzien waren van grof gesehut doorgestaan, en ze ten slotte van de reeds bestegen muren afgeworpen had. Toen was de bevelhebber MesihPacha afgetrokken. Zou Mohammed het eiland veroverd hebben, als hij zelf dien tweeden tocht had aangevoerd? Daaraan valt wel niet te twijfelen; want gelijk in 1453, zou hij de grachten hebben laten vullen met de lijken zijner elkander voortdringende soldaten, onverschillig hoevelen het er ook waren; zou hij den tegenstander vermoeid hebben door steeds nieuw aanrukkende benden, totdat hij de zege eindelijk wegdroeg. Geen veldheer telde immer menschenlevens geringer dan Mohammed II.

Maar wij willen ook Mohammed II geven wat hem toekomt. In éene zaak was hij groot, nml. in de regeling, de organiseering des rijks en in zijne wetgeving. Hij had daarin geene lichte taak. Hij had een nog min of meer nomadisch volk tot een, ofschoon bij uitstek oorlogvoerend, toch gezeten volk te maken; en hij heeft dit tot stand gebracht; ook, ja voornamelijk, door de