is toegevoegd aan je favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 32, 1895 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IETS OVER WILHELMUS a BRAKEL.

De Labadie neemt het beroep aan, en op zijn reis naar Middelburg brengt hij een bezoek aan Utrecht en predikt in de Pieterskerk. Ongelooflijken indruk maakte zijn woord. Mej. Schuurman was één verrukking, al de broeders en zusters, die onvoldaan waren met de meer nuchtere en scholastieke preekwijze van Voetius, hadden genoten van die geestvolle, verwarmende taal. Zij hadden geen dor betoog gehoord, geen weerlegging van Socinianen of andere kettersche menschen, maar hun ziel was een teuge toegereikt uit de frissche wateren des levens.

Voetius had het ook heel stichtelijk gevonden, maar hij had zich afgevraagd: waar moet dat heen? Wordt de boog niet te sterk gespannen? de Labadie vertrok naar Middelburg; en niet lang duurde het of jufvrouw Schuurman ging eens in Zeeland's hoofdstad logeeren. de Labadie, zich niet willende onderwerpen aan de kerkordening, is ontzet van zijn bediening, eerst naar Veere gegaan, en van daar naar Amsterdam. Daar bewoonde hij een groot huis, waar hij gelijkgezinden om zich vereenigde — en mej. Schuurman was een hunner. En onder degenen, die daar tot de Labadie gekomen zijn en met hem hebben gesproken over de vraag: moet ik de kerk verlaten of big ven? behoort ook Brakel. Brakel heeft menig etmaal gevast, bij het peinzen over zijn positie in de kerk. Voetius en mej. Schuurman kampten in zijn gemoed om de overhand. Inderdaad het zag er in onze kerk toen allertreurigst uit. Naast de vele waarlijk vrome menschen, die toen onder de leden der kerk gevonden werden, leefde een meerderheid, wier godsdienst eigenlijk dien naam niet dragen mocht. De godgeleerden waren bij voorkeur strijdbare helden. Ik herinner u slechts aan prof. Maresius, die 11 werken schreef tegen Voetius, verscheiden verhande-