is toegevoegd aan uw favorieten.

Stemmen voor waarheid en vrede jrg 33, 1896 [volgno 2]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

LOUIS COUPERUS.

wat forceerde, en gewoon was zich in de frivoolste hofkringen te bewegen." Wij zien dit paartje lachen, flirten, gekscheren, en dan beiden, geklommen op een sofa, de zwarte punten afknippen van een palmboom, zich daarboven uitbreidende, in een dolle bui, in een fou-rire. „Zij vond een schaartje slingeren en nu hadden zij een groot pleizier. Op hunne knieën, beiden op de chaiselongue, deden zij wat de tuinman vergeten had. Zij hield de groote bladeren, als uitgestrekte groene handen op, toonde hem de punten en hij fatsoeneerde ze als nagels, delicaat afknippende de verdorde uiteinden. Het was een eenig amuzement. De kleine chaise-longue kraakte onder hun beider gekniel, terwijl zij de handen hieven naar de bladeren. De hoogste kon hij niet bereiken... .

— „Die zal ik knippen," sprak zij.

Ze wierp hare schoentjes uit, sprong op de chaiselongue en, hare voetjes in zijden kousen diep drukkende in het geelroze damast, poogde zij de punten der bladeren naar zich toe te trekken.

— Pas op zeide hij, toen zij wankelde.

— Steun me dan

Hij hield haar nu vast met beide handen, om haar middel. Zij stonden er gracieus als een schilderijtje. De twee schoentjes lagen uitgeslingerd, op den grond." —

Dit tafreeltje, vrij aardig en onschuldig, zoo we met een fatsoenlijk geëngageerd paar te doen hadden', is het droevige begin van een lange liefdes-tragedie, die als een donkere draad door het geheele boek heenloopt. De verhouding van Vera en Edzard wordt al inniger en inniger, al gemeener en gemeener, al wulpscher en wulpscher. Zij schudden beiden hoe langer hoe meer alle menschelijkheid uit, en leven als menschelijke dieren. Het is niet noodig al de verschillende aanstootelijke scènes uit deze liaison aan te halen, maar het toppunt van af-