is toegevoegd aan je favorieten.

Ons eigen tijdschrift, 1927 [volgno 3]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ie 't glas leeg, stook de haandvol goeie segaore' bai 'm en vertrok. 0

't Léve' gonk in da' nije jaor al wêr lank z'n aauwe gang. De zon klom en klom; 't wier lente. Wat 'r op den Nijjaorsdag besproke' was over dien haos, daor doch' den heer al lank nie' mêr aon, mar Piet liet 't nie' los. Hai wies' eiges wel, dat 't 'n heele toer zou zain, woord te haauwe', mar hai zon op lis', al dag. Wie nie' staark is, mot slim zain, war? 0 Hai kende Jan Rap en z'n maot en hai zette z'nTbaokens üt. Toen in de mönd van Maai de bovelaandsche grasmaoiers kwamme' mit d'r lange zeise', om in de uiterwèèrden langs de Waol veur deuzen en ginnen boer 't hooigras te maoie, nooide(n) ie d'r twee van bai 'm in huis op 'n kupke koffie. 0 „Jonges", zeet ie, „agge mit maoie' of hoe dan ök, hier of daor jonge höskes veindt, bring za main dan; 'k gif oe 'n kwartje veur 't stuk." 0 En.... Piet kréég z'n jonge haos. 'n Jonge grasmaoier broch' 'm d'r drie, in z'n rooie zaddoek geknup; en Piet betölde mit 'n opgerümd hart z'n drie kwartjes. 0 Van 't hout van 'n paor aauwe steenvurme' begon ie derek' 'n soort kenaine-hokske te timmere', mit twee schotte' d'r in; zette d'r traolies veur en borg z'n biskes daor in op. Niemand as Mie, de vrouw van 'm, was in 't geheim. In 't schuurtje, in den hoek bai 't geitehok, zette (n) ie ze neer. As t'r iemes in 't schuurtje kwam, en d'r naor vroeg, zouwe 't haoskleur-kenaine' zain. Tierig en wel schene' de lange lepels in hun gevangenschap; ze atte goed, spronge' mit vlugge beweginks in 't hok hot en her en veur degeen, die nie' béter wies', waore 't krek kenain'. 0 Helaos! de naotuur wrèèk z'n eige' altai', agge 'm in 't dwangbuis wil stèke. Twee van de jonge springers krege' te veul heimwee naor 't vraie veld. Knaoge' aon 't hout van 't kooike holp nie'; slaon mit de potjes teuge' de traolies of 't deurtje baotte èvemin en 't ênd van 't lied was, dasse d'r darde bruurtje of zusje alléén liete'. Ze waore' dood. 0 Nummer drie kon 't nie' aokelijker veinde' as Piet, die bang was, dat z'n leste kaans ök gaauw verkeke' zou zijn. Hai doch, dat 't te waarm was in 't schuurtje en daorom droeg ie 't hokske naor bui te', waor ie de twee tussche-schotte' wegsloeg en verder 't overgebleve' diertje mit alle zurge' omringde. Hai plukte jonge worteltjes, snee varsch gras, stook wat rogge-aore' tusschen de traolies. En.... z'n moeite wier beloond: den haos hiel 't!

Den haos hiel' 't! Hai groeide prachtig op, kreeg ruig vel en kon al wel 'n pond zeuve', ach' wege', as de jach' wêr ope' gonk.... 0 Verscheie keere' was Piet mit den heer weze' jaoge; en heel wat langoore had ie, mit gekruiste achterpoote', aon de pols mee naor huis gebroch'. Noöt ha' meneer mêr over den haos, die Piet hem op den êrsten Kors'dag Zou bringe', gesproken. Was ie 't vergète'? Dan zou de verrassing nog grutter en de vreugd van Piet nog geweldiger zain. 0

Korsemis naoderde. De donkere daog, die d'r aon veuraf gaon, waore' mistig en vochtig. As t'r nou mit Korsemis mar gin snouw laag, want dan zou meneer kunne' dinke', dat ie 'n snouwhaos broch. Op den 24en December zee Piet teuge' de vrouw: „Mie, nou motte maarge-vroeg, as 't dag is, op de

Waolkaant op aon, de paol van de geit ergens in de wérd in de grond slaon. Maarge' is 't Korsemis en veur dat de lui naor de kerk gaon, wi'k ze den haos thuis bezurge.'" 0 „Mar Piet, waorom mo'k de paol in de grond slaon?" „Wel, mins! begrepte da' wêr nie'? Kom hier, dan Za'k 't oe ütlegge'. Ik doei den haos 'n touw om de nek; aon 't ênd van 't touw mak 'k 'n lus, die 'k om de paol slaoi. Dan begint ie wel rond te loope', mar weg kan ie nie', dan laoi 'k 't gewèèr en 'k schiet 'm kepot!" „Vort, kêl! wa' zou 'k zu'n drukte maoke! Vatte gai 'm mar bai de achterpoote' en slaoi 'm, krek as bai 'n kenain achter de oore'. Da's toch veul mekkelijker!" 0 „Jaowelle, wel mekkelijker, mar dan is ie nie' geschoote'. Hai mot haogel in de pels hemme', aanders dinkt den heer nog, da'k 'm gestrik' he'." 0 In den vroegen maarge' snouwde 't groote, natte vlokke'. „Gaauw, gaauw! d'r mot ers' gin pak snouw ligge'. Veurüt, Mie, vat de paol en de paolhaomer. Vlug te veld!" 0 In de snouwjach', 't witte slaopmutske nog op, de roodbaoie onderrok aon, holde Mie deur 't gras en.... sloop Piet naor 't schuurtje, waor ie z'n haos üt 't hok haolde en 'm 'n koord om dee. In z'n aarm broch' ie 'm naor de paol, en zoo gaauw z'n aauwe beens 'm draoge' konde', liep ie naor huis om 't gewèèr te haole'. 'n Blai gevuul, dat ie straks den heer z'n dankbaorhêd kon toone', deurströmde 'm. 0 Wat gonk dat haos te keer! Hai runnikte aon 't touw en liep as raozend in 'n waie kring, alsof ie maarkte, dat ie d'r aon moes'. Mit de taand trok Piet den haon van 't geweer over om d'r 'n slag-huudje op te legge'. Wild stove' nou de snouw-vlokke' om Mie, die vol belangstelling stond te kaike' en om Piet, die secuur stond te mikke'. Paf! daor viel 't schot en.... de haos was üt z'n laie verlos'. 0 Mit groote spronge' liep ie op Mie en Piet aon, den heelen uiterwêrd over, teugen den daik op, waor ie aon den aanderen berm in 't veld verdween. Veul secuurder dan ooit in z'n léve' had Piet geschote': z'n schot had 't touw deurgeschroeid. 0 „Ach, ach! wat 'n Korsemis!" was 't eenige, wat de lamgeslaoge' Piet kon ütbringe'. Drie kwartjes vort — angs' en zurg gehad — m'n goeie bedoelings kan 'k nie' toone'. 0 Ach, meneer! en 'k was zoo zeker van m'n zaok!" Mie ston' ök verslaoge', zonder 'n woord van troos" In de witte vlokke-jach' zochte' ze d'r hüske op. Buite. dekte dikke snouw al hooger en hooger 't veld. 0 's Aoves braandde in de kerk de Kors-boom en makte' keinder plezier en zonge'. In 't heerehuis gonk de Kors-krans rond en dampte warme wain. Daor was de belofte van Piet heelemaol vergète'. 0 In 't leste hüske van de zes onder één dak, op de Waol opaon, braandt ök 'n helder lampke. Mar hoe wit 't buite' ök is en hoe lich' ök binne', as 'n roetzwarte nach' van vertwaifeling valt de Korsemis op hen beide neer.

42