is toegevoegd aan je favorieten.

Ons eigen tijdschrift, 1927 [volgno 3]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Medewerkers: Rie Cramee, D. A. Cramer—Schaap, A. Gass—Van der Hoop, Netty Heijligers, Marietje Heijligers, Jeanne Houtzager, Han Krug, K. F. Nijhoff—de Carpentier Wildervanck, Willy Pétillon, Anton Pieck, Cath. v. Rennes, Ella Riemersma, Nora Schnitzler, Anna Sutorius, E. Tierie—Hogerzeil, David Tomkins, Anna Wins, J. M. W. Wins en vele anderen. Alle bijdragen voor deze afdeeling te zenden aan A. B. van Tienhoven, 2e Schuytstraat 198, 's-Gravenhage.

Een nieuwe St.-Nicolaasvertelling

DOOR A. GASS—V. D. HOOP met teekeningen van W. Heskes.

St. Nicolaas heeft nieuwerwetsche ideeënl

0

gekocht!" 0 Piet was zóó verbaasd, dat hij eerst geen woorden vinden kon. Dan gaapte hij: „een vliegmachine en een auto? Wat moeten wij daarmee beginnen?" 0 „Dat zal ik je zeggen", antwoordde de Sint en leunde gemakkelijk achterover in zijn stoel. „Ik ben van plan voortaan mijn reizen per vliegmachine en per auto te doen. Ik krijg ieder jaar meer brieven, moet steeds meer kinderen opzoeken. Het is op de oude manier niet meer te doen! Bles wordt oud en kortademig. Het wordt dierkwellerij, het zulke groote afstanden af te laten leggen. Ik heb den veearts laten komen en deze deelde volkomen mijn inzicht. „Het arme dier zou er op een goeden dag zeker bij neervallen", zei hij. En dat zou ik Bles niet graag aan willen doen. Hij heeft me trouw gediend, in zijn goede dagen wilde hij van geen vermoeidheid weten en rende maar op de daken, sprong over schoorsteenen alsof het zoo maar niets was. Hoewel ik mijn hart soms vasthield, liep het altijd zonder ongelukken af. Nu komt voor hem de rust". 0 „Waarom geen ander paard, eerwaarde?" waagde Piet te zeggen. 0 „Neen jongen, paarden zijn ouderwetsch geworden als vervoermiddel. Je moet nu eenmaal met je tijd mee, of je wilt of niet. Bovendien sterft het paardenras langzamerhand uit, vertelde mij onlangs de behanger, die mijn bureaustoel overtrok. Paardenhaar krijg je haast niet meer en als je het toch hebben wilt is het peperduur, zei hij. „Wat gebruikt men dan nu?" vroeg ik hem. „Zeegras, eerwaarde, niets als zeegras" kreeg ik ten antwoord". Piet dacht een oogenblik na en vroeg toen: „De stoomboot en de spoortrein komen dus te vervallen, is het niet eerwaarde?" 0 „Dat spreekt van zelf. Voor heel verre reizen gebruiken we de vliegmachine, voor kleinere afstanden gebruiken wij de auto", antwoordde St. Nicolaas.

'AAT IK JULLIE EENS VERTELLEN,

wat er een paar maanden geleden m Spanje voorgevallen is! Toen zei St. Nicolaas op zekeren morgen tot zijn knecht: „Piet, ik heb gisteren een vliegmachine en een auto

0

„Dan mag ik de passage billetten wel afbestellen!" riep Piet verschrikt. 0 „Heb je dat dan al gedaan? Ik heb je er toch geen order toe gegeven!" zei St. Nicolaas ontevreden. 0 „Omdat wij ieder jaar nog per stoomboot gegaan zijn, dacht ik: „liever bijtijds, anders zijn de beste plaatsen weg", verontschuldigde Piet zich. 0 „Die voorbarigheid moet je je afwennen, Piet! Je ziet, in welk moeilijk parket we nu gekomen zijn! Bel maar gauw even in de andere kamer de stoomvaartmaatschappij op en maak de zaak in orde. Kom dan weer hier, ik heb nog een massa met je te bespreken". 0 Zwarte Piet, danig uit zijn humeur over het standje, draaide zich om en verliet de kamer. In de gang mopperde hij: „Die buitenissigheden bevallen me niets! We zijn jaar in, jaar uit per stoomboot en met onzen goeden Bles vertrokken en overal was het feest even prettig. Waarom dat nu te veranderen? Die ellendige behanger met zijn praatjes! Als ik hem te pakken krijg, is hij nog niet gelukkig! Wat zullen de kinderen zeggen, als ze me daar opeens St. Nicolaas in zoo'n nieuwerwetsch vervoermiddel zien zitten! Zal ik misschien voor vliegenier en chauffeur moeten spelen? 't Is me een geschiedenis! Wat verzint de ouwe!" 0 Piet'schudde zijn zwarten kroeskop, hij had een zwaar hoofd in de nieuwe onderneming. 0 „Een beste, trouwe jongen, maar hij wordt te eigen! Ik houd niet van eigendunkelijkheid", mompelde St. Nicolaas, terwijl hij Piet nakeek. „Ik zal de teugels wat strakker moeten houden". 0 Plotseling verscheen er een glimlach om zijn mond en vervolgde hij: „Ik ben benieuwd, wat voor een gezicht of hij trekken zal, als ik zeg, dat hij het vliegen en het chauffeeren moet gaan leeren. Ha! daar komt hij al terug! Wel, is de zaak in orde?" 0 „Ja eerwaarde", antwoordde Piet. „U trof het, want men had juist nog een aanvrage voor twee passagebilletten gekregen en die menschen konden dus de onze krijgen", kreeg ik ten antwoord. 0 „Best en voortaan vraag je me eerst de dingen hè? Dat is dus afgesproken en wij kunnen dat thema verder laten rusten. En nu kom ik nog eens op onze aanstaande reis terug. Ik kocht een klein Pander vliegtuig en de auto is een mooie grijsgelakte wagen. Heusch Piet, het is de beste oplossing, zei St. Nicolaas. 0 „En de bagage? Al die kisten met al die cadeautjes? Hoe komen die op hun bestemming? Die kunnen we toch niet mee nemen? vroeg Piet weer. 0 „Natuurlijk niet. Die gaan per spoor vooruit en blijven posterestante liggen. We halen ze dan zelf af en brengen de cadeautjes per auto rond". 0

57