is toegevoegd aan uw favorieten.

Letterkundig magazijn van wetenschap, kunst en smaak, 1820 (Mengelstukken), no 5

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jtOS DE GOEDE VRIJDAC.

De dood is eene plegtige gebeurtenis! Staan wij bij het derf bed van eenen oneer broederen, dan worden wij aan de gevolgenvolde, onvermijdelijkfte gebeurtenis herinnerd. Wij gaan alle eer.s derwaarts; de krachten verminderen, het haar wordt wit, de zon daalt neder, de avond'valt; nog een klein oogenblik, en wij fluimeren in. Daarom treden wij vol ernst naar het open graf, en eene plegtige ftihe heerscht in den kring, welken de liefde om de doodkist fluit. Doch welk eene begrafenis-plegtigheid treft ons heden! Het is niet het einde Van eenen gewonen mensch, bij welken wij in den geest dildaan; het is de dood van den verhevenden., die immer op aarde heeft gewandeld, een dood van de grootfte beteekenis voor de wereld en de nakomelingichap, een fmartvolle en evenwel vrijwillig ondergane dood, ondergaan voor het heil van millioenen in de eeuwigheid. Onuitfprekelijke zegen kwam uit denzelven voort, hij is nog verfrerkend en heiligend voor allen, welker door tranen vermoeid oog fmeekende om kracht op het voorbeeld van jezus ziét.

Groot was de arbeid van den Goddelijken, groot zijn lijden, groot zijne liefde en hoop; groot ftaat Hij voor ons, even als in zijne volle kracht, in den avond van zijn heilig leven. Wanneer anderen in de lente en op den middag van hun leven zich werkzaam toewijden aan het heirhunner broederen, dan mogen de avond« fionden van hun leyen wel dille rusturen zijn; voor den Verlosfer der wereld waren zij zulks niet, want het zwaarde moest Rij in dezelve volbrengen. Zij vereenigclen veel ijsfelijks in zich, en dus werd de geheele kracht zijner braafheid en liefde er toe geëischt, om met eene" vrije ziel, en met die getrouwheid, welke Hem kenfchetde, dat te volbrengen, wat de Vader Hem had opgelegd. Hij volbragt het, en werkte tot zijnen iaatlten'levcnsfnik. Hij beminde zijne tijdgenooten zijne jongeren, en de volgende gedachten hartelijk. Toen Hij de dad introk, in welke zijn ondergang reeds beiloten was, wijdde Hij aan de verblinde inwoneren medelijdende tranen ; Hij wandelde nog leerend en zegenend in zijne laatde dagen om. Nu kwam de laaide avond; de zijnen waren bekommerd bijeen vergaderd; Hij kwam bij hen met den zegen der liefde. Hij fprak