Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VAN DEN OORLOG OM TRIPOLI.

1169

Groote booten, die Tripoli aandoen, blijven op de buitenreede, welke een half uur van de stad verwijderd is.

Het paleis van den Wali is een oud Spaansch slot, omringd door een gecreneleerde muur. Er is eene Europeesche kazerne en een klein getal Europeesche woningen. De meeste huizen zijn de typisch Arabische met hunne groote binnenhoven en worden in de nauwe straten veelal twee aan twee door bogen gesteund. Tripoli was onder de regeering van Sultan Abdoel Hamid het verbanningsoord van vele Jong-Turken.

De eerste Minister van Oorlog van het Jong-Turksche kabinet, Maarschalk Redsjeb Pasja, was gedurende tien jaren Wali van Tripoli.

Hij heeft daar talrijke hervormingen ingesteld en zich met den blik op de sinds de bezetting van Tunis opgewekte Italiaansche begeerte, verdienstelijk gemaakt door de landsverdedigingte reorganiseeren. Hij voerde eene nieuwe politie en een algemeenen dienstplicht, benevens eene vrijwillige Arabierenmilitie in.

De nieuwe Turksche legerorganisatie dagteekent eerst van 1910 en zou in 1911 volledig in werking treden.

"Volgens dat plan lag in Tripoli de 42ste Divisie met 9 bataljons infanterie, waaraan 3 mitrailleur-afdeelingen waren toegevoegd, 1 bataljon jagers, f bataljon bereden infanterie (Dromedarisruiters), 1 Regiment Cavalerie en 1 Regiment VeldArtillerie van zes batterijen.

Aangenomen werd, dat deze kern door militie op voet van oorlog kon worden aangevuld. Een deel der troepen had als standplaats de oasen aan de grens van Tunis, een ander deel beschermde de naar Soedan en Wadai voerende karavaanwegen.

Om weerstand te bieden aan eene Italiaansche landing stonden nauwelijks 8000 man ter beschikking. De Italiaansche pers trachtte wel is waar rond te bazuinen, dat maanden vóór den oorlog 4000 man versterkingen en veel munitie naar Tripoli waren gezonden en de troepen samengetrokken waren aan de kust, doch deze en meer berichten van dien aard schijnen uit de lucht gegrepen, om aan de annexatie eenig recht te geven. Dergelijke persmanoeuvres zijn trouwens niet nieuw. Men denke slechts" aan den tijd, teen Frankrijk den tocht naar Fez noodig achtte.

strategie door Het strategisch-defensief der Turken heeft dan - zooals to^e^t^p gebleken is - ook aangestuurd op het na zwakken tegenstand Tripoli. prijs geven van de kust, teneinde het achterland te kunnen benouden en den eenmaal gelanden vijand voortdurend van uit die stelling te harceleeren. Gegeven de overmacht der Italiaansche strijdkrachten en strijdmiddelen, was dit wel het eenige overblijvende middel voor de verdedigers van Tripoli. De geographische gesteldheid was hun bondgenoot. A^eidmg tot Ik heb reeds eene beschouwing gewijd aan het opleven der 001 °s' Tripoli-kwestie gedurende het tot stand komen der Marokkaan-

ij Zie ook blz. 1175,

Sluiten