Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van den oorlog om tripoli.

1191

. eenige honderden watertanks van 1 M3. en materieel voor 15

auTfarf" K-M- spoorlijn naar Tripoli gestuurd. 6 November. Was het inlijvingsbesluit van 5 November juist op een tijdstip, dat het succes der wapenen meer aan Turksche zijde was, al een paradox, de aanmatigende toon, welke in het desbetreffend rondschrijven van den Minister di San Giuliano aan de gezanten, het gemis aan zakelijkheid en wellicht geloof aan eigen wapenkansen moest overstemmen, maakte het tot meer dan een paradox, een parodie.

Ik laat hier eenige regelen uit den inhoud der missive vertaald volgen:

„De verovering van de belangrijkste steden van Tripoli en „Cyrenaïka, het voortdurend succes onzer wapenen, de over„weldigende strijdkrachten, welke wij daar bijeen hebben en „nog heen zullen zenden, hebben eiken verderen tegenstand „van Turkije vruchteloos doen zijn.

„Tripoli en Cyrenaïka hebben opgehouden een deel van „het Ottomaansche Rijk te zijn, doch wij zijn heden bereid, „met ruime verzoeningsgezindheid middelen te beramen, om „op de voor Turkije meest eervolle wijze de gevolgen van onherroepelijk voltrokken daadzaken te regelen. Zeker zou het „ons niet mogelijk zijn, deze verzoenende gezindheid te behouden, „als Turkije op hardnekkige en tot niets nuttige wijze den „strijd wilde rekken. Wij vertrouwen echter, dat de eendrachtelijke bemoeiingen der groote mogendheden Turkije er toe „zullen brengen, zonder voorbehoud een zoodanig wijs besluit „te nemen, als overeenstemt met zijne waarachtige belangen „enz.

Kon men na de laatste gebeurtenissen anders dan een protest van Turkije verwachten?

Ook de mogendheden namen wel is waar geen stelling tegenover dit decreet, doch namen het evenmin in ernst op.

Er werd zonder meer kennis van genomen.

(Wordt vervolgd). C. J. O. Dorren.

Sluiten