Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

264

DE VEREENIGDE TIJDSCHRIFTEN

geeren; de beide leiders (denkelijk aan den lessenaar en aan het klavier) zijn weggebleven; hij moet ook het hoofd wezen ter uitvoering — die hem een operabestelling verschaft. Maar door Provesi's dood eischt de muziekbeoefening te Busseto hem op. Over den post aan het orgel is anders beschikt; het koor en het orkest (dat al vroeger blaasinstrumentenouvertures van hem speelde) protesteeren en gaan met hem naar de tweede kerk; daar verrijken zijn nieuwe composities het repertoire; de gemeente betaalt het tractement dat hij voor zijn functiën in de voornaamste zou hebben gehad. Barezzi's dochter Marguerita wordt zijn vrouw. Na drie gelukkige jaren verlaat hij met haar en twee kinderen en zijn voltooid lijvig manuscript in 1838 het oude kleine Busseto. Zijn huis is te Milaan: een Italiaansch opera-componist vestigt zich nog in de première-plaats. Oberto, zijn tooneel-eersteling (tenzij de verdwenen Rocester vroeger kwam) heeft met luttel oorspronkelijks en veel Bellini-herinnering succes; hij verkoopt aan Ricordi het uitgaafrecht voor 3000 Oostenrijksche lire; de helft daarvan krijgt impressario Merelli, wien hij drie telkens in acht maanden te leveren opera's a 4000 lire toezegt.

Dan overvalt hem 't verbijsterende leed. De kinderen en Marguerita sterven. In zijn ellende dwingt het contract hem een comisch werk af, dat dan ook, maar hoe, gereedkomt en fiasco maakt, Un giorno di regno. Hij kan den trouw gelezen bijbel niet meer opslaan, Fransche romans worden hem een verdoovingsmiddel; hij sluimert in en dat redt hem, meent zijn biograaf Monaldi, geciteerd door Perinello, wiens boek van 1900 in het Duitsch verscheen, onder Heinrich Reimann's berühmte Musiker, de welbekende levensbeschrijvingen met illustraties.

Tot arbeid ontwaakt componeert hij Solera's Nabucco, die met ontzaglijk enthousiasme wordt ontvangen, zoodat Merelli hem 't schrijven der „Opera d'obbligo" van

het volgende seizoen opdraagt, (I Lombardi) tegen 8000 lire, Bellini's honorarium voor Norma. Zijn persoonlijkheid heeft zich geopenbaard. De stijl is vast, de zegging machtig, en niet alleen in den Scala-schouwburg, ook door de straten van Milaan klinkt het koor O mia patria, si bella a perduta.

Het vaderland heeft voor den strijd om bevrijding den aanvurenden zanger gevonden. Zijn opera's I Lombardi alla prima orociata (naderhand Jerusalem), Ernani, Giovanna d'Arco, Attila, La battaglia di Legnano, I vespri Siciliani bestoken verder de vreemde heerschers. Het doet er weinig toe dat hij voor den censor Rigoletto's koning uit Le roi s'amuse hertog van Mantua laat maken, in Un ballo in maschera Gustaaf III desnoods als gouverneur van Boston zou hebben vermomd en de Siciliaansche Vesper wel wil verplaatsen naar Portugal. Een tekstverandering van Un ballo door een Napolitaansch politiebeambte neemt hij niet aan; Rome krijgt de voorstelling al eischt zijn impressario 40000 lire schadevergoeding en al dreigt gijzeling; een audiëntie bij Frans II weigert hij. Garibaldi vraagt hem een nationale hymne; het volk zelf moet daarvoor zorgen, is zijn antwoord en hij had kunnen zeggen: 't heeft er al meer dan een bij mij gekozen. Vlammende vrijheidsmelodieën van hem overtreffen in populariteit het luchtige wijsje dat hij tot de laatste repetitie van Rigoletto den tenor onthoudt, anders zingt iedereen het en dan denkt men dat hij 't gestolen heeft. De roep Viva Verdi wordt een leus: Verdi beteekent Vittorio Emanuele re d'Italia. Hij brengt als uitverkoren bode Victor Emanuel de 426000 stemmen waarmee Lombardije zich aansluit bij het éene koninkrijk Italië. Senator is hij, hertog van Busseto wil hij niet zijn, hij zegt: ik ben boer. Hij spreekt nooit in den senaat maar staat op als Cavour het woord neemt.

De grooten van zijn vaderland eerend bedenkt hij 't plan om met eenige kunstgenooten een Requiem te schrijven voor

Sluiten