Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

163

7) Op. 10.No. 1 inC-moll.

8) » 10. » 2 » F-dur.

9) » 10. » 3 » D-dur.

10) » 13. in C-moll (pathétique).

11) » 22. » B-dur.

12) » 28. » D-dur.

13) » 2. No. 2 in A-dur.

14) » 2. » 3 » C-dur.

15) » 78. In Pis-dur.

16) » 7. » Es-dur.

17) » 26. » As-dur.

18) » 31. No. 3 in Es-dur.

19) » 31. No.1 in G-dur.

20) » 90. In E-moll.

21) » 54. in P-dur.

22) » 27. No. 2 in Cis-moll.

23) » 31. No. 2 in D-moll.

24) » 53. in C-dur.

25) » 27. No. 1 in Es-dur.

26) » 81. in Es-dur. (les Adieux)

27) » 57. » P-moll.

28) » 110. » As-dur.

29) » 109. » E-dur.

30) » 101. » A-dur.

31) » 111. » C-moll.

32) » 106. » B-dur.

HET BEETHOVEN-PEEST TE BONN. (Vervolg.)

Het programma voor den tweeden feestdag bestond uit de L e o n o r e-ouverture no. 3, Marsch en Koor uit de Ruinen von Atlien, het Vioolconcert, voorgedragen door professor J. Joachim, Fantasie voor pianoforte, koor en orkest (de klavierpartij uitgevoerd door den heer Halle,) en de E r o i c a-sinfonie. De voortreffelijkheid der samenstelling van het orkest bleek ten_ volle bij de uitvoering van de Leonore, van het Vioolconcert, en van de sinfonie. Alle schakeeringen, van het pianissimo tot het fortissimo geestig en kunstmatig aangegeven leverden een volledig beeld van de uitgevoerde kunstwerken door geen, ook niet het geringste, mislukken van eenige partij in het orkest ontsierd. Wij wijzen hier met groot genoegen op do algeheele eenswillendheid, welke tusschen den directeur en zijn orkest heerschte, en op de uitkomsten daardoor verkregen, bijvoorbeeld het slot der Leonor e-ouverture en het scherzo van de E r o i c a-sinfonie, waarbij het voordragen van het strijkkwartet en van de hoornpartij onovertretïelijk is geweest.

Marsch enkooruitde Ruinen von Athen maakte het tweede nommer uit van het programma voor dezen dag. Ik betreur het steeds wanneer een gedeelte uit een grooter geheel ter uitvoering gebracht wordt en de toehoorder eensklaps zich verplaatsen moet in eene stemming die niet door het voorafgegane is voorbereid geworden. Wordt nu nog daarenboven het bescheidener schijnsel door den om zich grijpenden gloed der L e o n o r e voorafgegaan, dan moet het publiek wel met groote beschaafdheid en geoefendheid begaafd wezen om het onopgesmukte schoone even zeer te genieten als het vroeger gehoorde bedwelmende en meeslepende.

De wakkere Wasilewski, de stedelijke muziekdirecteur te Bonn , werd door het publiek met geestdrift ontvangen bij zijn optreden, en hem werd de welverdiende dank voor zijn streven gebracht.

Joachim wordt beschouwd als de type voor de volmaakte voordracht van het Beethovensche Vioolcon¬

cert. Dezen eertitel, welke met volle recht aan den'dertienjarigen knaap toegekend werd, verdient hij als man evenzeer, en zoo vaak ik dezen meester hooren mocht deed de oude tooverkracht zich onverminderd gelden en sleepte zij alle toehoorders met zich mede.

Jammer was het, dat de liefelijke en ongekunstelde Fantasie voor pianoforte, koor en orkest het bewijs leveren moest, dat met de goden geen eeuwigdurend verbond te sluiten is. Met leedwezen moet ik aanteekenen (en doe zulks zonder iets te kort te willen doen aan het gesmaakte genot), dat men terecht gewenscht had mevrouw Clara Schumann de plaats te zien vervullen, welke nu ingenomen werd door hem, aan wien de eer te beurt is gevallen bij dit feest het klavier te bespelen. Overigens leed de geheele uitvoering der Fantasie aan eene soort van stroefheid, waaraan zoowel het koor als de solisten en het orkest schuld hadden. De E r o i c a echter, die er op volgde, bracht, zooals reeds gemeld is, het publiek in geestdrift en besloot den tweeden feestdag op waardige wijs.

Het concert op den derden feestdag begon met de ouverture Coriolan, welke door het orkest in alle hare hooghartige kracht werd voorgedragen; zij is nog te meer belangrijk, omdat Beethoven daarin het koene waagstuk bestaan heeft, om het karakter van het Shakespeareaansche treurspel door toonen uit te drukken. 1

Het daarop gevolgde El egi s c he Ge sang, met zijne fijne nuanceering, werd door het solokwartet uitmuntend ten gehoore gebracht. Tot ons leedwezen echter moeiten wij in het Concert für Pianoforte weder den staf breken over den pianist; het was er toch verre van daan , dat hij zich meester betoonde van den Broactwood, waartoe de zware aanslag van dat stuk het zijne mag hebben bijgedragen. Aan de geheele uitvoering ontbrak bovendien kracht en poëzie.

Uw verslaggever moet eerlijk bekennen, dat hij zeer ingenomen is met mevrouw Joachim en met hare wijs van voordragen welke in den regel klassiek is; en toch zou hij in de voordracht van hare aria »Ah perfido" eene scherpere tegenstelling van uitdrukking gewenscht hebben. De aria werd getransponeerd gezongen en het effect er van werd zeer gestoord door een te snel invallen van het orkest dicht bij het slot.

De Egmont-ouverture bracht door de grootschheid van haren inhoud en van hare uitvoering het publiek in verrukking en deed menig voorafgegaan klein vlekje vergeten.

Op dezelfde trap van volmaaktheid, zoowel wat het orkest als het koor betreft, stond de uitvoering van de 9de Sinfonie. Van deze getuigt prof. Otto Jahn: sDit wonderschoone werk is, zoozeer als slechts zelden in de kunst voorkomt, de uitdrukking van hetgeen den componist van alle anderen onderscheidt; het is er verre vandaan, dat zij eene maatstaf zou kunnen wezen om andere toonscheppingon naar af te meten; zij staat geheel op zich zelve en is voortgesproten uit een langdurig, smartvol en onafgebroken streven naar het edelste en hoogste; zij is het resultaat van een leven, door dat streveu geheel ingenomen, en wordt in hare volheid slechts begrepen door hen, die zoodanig leven van nabij kennen en doorleefd hebben."

Bij de laatste maten rees het publiek in vervoering op, en een eindeloos gejuich beloonde hen, die saamge-

1 Wij houden heter wel voor, dat de geest vau Shakespeare's drama, den toondichter heeft voorgezweefd, maar herinneren den geachteu schrijver tevens, dat Beethoven zijne ouverture voor een drama „Coriolan", van Collin, heeft geschreven. Ked.

Sluiten