Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

838

DE HOLLANDSCHE REVUE.

Wolff von Gudenberg met Colenbrander, met den buitengewoon knappen artiest van een dekoratieven aanleg en een kleurgevoeligheid, zooals Nederland er in de laatste twintig jaar slechts weinigen geteld heeft.

In de schilderzaal.

Had de oorspronkelijke stichter van „Rozenburg" er zich in den beginne toe bepaald, om, in navolging van Thooft en Labouchère, uitsluitend „Delftsch blauw" te maken, 't was Colenbrander, die er Wolff toe wist te bewegen dien weg te verlaten en ook in kleuren te gaan werken.

En aan dezen artiest dankte de plateelfabriek dan ook een zich snel vestigen en toenemen harer reputatie en de fabrikage van voorwerpen van bizonderen vorm en kleurenpracht, welke, thans zeldzaam geworden, nog bij kenners en liefhebbers der cheramiek bekend staan als

Maar van welke hooge kunstwaarde de voorwerpen ook waren, welke „Rozenburg" in die jaren produceerde, finautieel ging de fabriek niet goed.

Dit had tengevolge, dat in Augustus 1889 de heer Wolff von Gudenberg de plateelbakkerij verliet, nadat hij voor een vrij hooge som zijn zoogenaamd „glazuurgeheim" verkocht had — een glazuurprocédé waarmee men later echter geen resultaten heeft bereikt — en dat de heer Colenbrander eenige maanden later eveneens zijn konnekties met Rozenburg afbrak.

De fabriek was inmiddels overgegaan in handen eener naamlooze vennootschap, waarvan o.a. de oud-Raad van Indië, Van Gelder president-kommissaris was, en de kunstschilders Mesdag en Bosboom, en het toenmalige Kamerlid Patijn aandeelhouders. En toen ging „Rozenburg," na de beroemde Coleubrander-periode, een tijdperk van onbeduidendheid en van kunstverval tegemoet. Dit kwam ook omdat men besloot de zaak minder als een inrichting tot het fabriceeren van artistiek cheramiek te exploiteeren, maar meer als een merkantiele onderneming. Dit bleek ook uit de benoeming van den nieuwen direkteur, tot welke funktie men geen man van artistieke kapaciteiten koos, maar de heer Van der Sande, een gepensioneerd officier deiadministratie bij de marine.

Eu deze zou er nu wel wat geld uit kloppen!

Om dit te bereiken, besloot hij de fabriek in te richten tot het

produceeren van witte tegels, gelijk die in gangen, keuken, korridors enz. gebruikt worden. Maar hoe schoon ook bedacht, deze omzetting der plateelbakkerij in een "-ewoon handelszaakje, 111 een tegelfabriekje, wierp °ook al geen winst af. Terwijl men hier te lande toch alle grondstoffen voor dit fabrikaat (de aarde, de steenkolen voor 't stoken der ovens,

Sluiten