Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

CAECILIA EN HET MUZIEKCOLLEGE

267

roem, heel zelden op; de Hagenaars en Amsterdammers hoorden hem eens in 1903, nog eens in 1910 bij de viering van zijn zilveren jubileum. Hij was een uitnemend kunstenaar en heeft zijn land, dat hem niet tot zijn recht kon brengen, in den vreemde met eere vertegenwoordigd.

[HiiiiiiiuiiriiruniiiiiiiiiJiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniTltiiiiifiiiitHniitiiiiiiiiiiiHiiiitiiiiHiriiiinriiitiriiiiiiniittiiiiniliHJiiiiJiNiui

Bespreking van nieuwe Muziek

door

WOUTER HUTSCHENRUYTER.

Uitgaven van de firma Alphonse Leduc te Parijs.

L. Darmes. Le petit Livre des Tenues, Excercices graduées, très-simples et attrayants pour acquérir 1'indépendance des doigts. Prix net: 2 frcs.

Deze oefeningen zullen bij hen, die gaarne met „steunvingers" laten werken, een goed onthaal vinden; de tegenstanders zullen ze geen blik waard achten. Stelt men zich op een objectief standpunt, dan moet men erkennen dat ze wèl bedacht, goed uitgevoerd en doeltreffend zijn. Maar of 't niet al te optimistisch is ze „aantrekkelijk" (attrayant) te noemen, dat beslisse ieder voor zich.

Th. Akimenko: Trois Pièces facties pour le Piano— Edition facilitée et doigtée par Maurice Pesse. Pr., 3 frcs.

Gemakkelijke stukjes, die nog gemakkelijker gemaakt zijn! 't Is lieve, melodieuze muziek, niet kras-modern, een zeer gemakkelijk speelbaar. De vingerzetting is uitmuntend, maar had spaarzamer moeten zijn aangebracht. Het is, n. m. m., nooit gewenscht, dat een muziekboek op een rekenboek lijkt.

Th. Akimenko: Suite Miniature, Vingt pièces graduées en deux recueils pour le Piano. Pr.: premier Recueil frcs. 3.50, Second RL frs. 5.—.

Aardige stukjes, stijgend van zeer gemakkelijk tot weinig moeilijk. Zeer afwisselend van aard en bizonder goed gekarak¬

teriseerd. Een aanwinst voor het onderwijs!

Jacques Ibert: Histoires. Pr. frcs. 6 (majoration temporaire: 100 %).

De titel vermeldt niet dat deze tien stukken voor de piano zijn bedoeld. Ze zijn hevig modern, bieden de zonderlingste accoordverbindingen; reeksen van kwartsextaccoorden, drieklanken met bijgevoegde seconde enz., enz. Toch wel heel karakteristiek, b.v. Le petit Ane blanc, die zoo genoegelijk daarheen trippelt. Bij velen zal de kennismaking met deze stukjes tot vriendschap leiden. Deze componist heeft zonderlinge neigingen: op het titelblad vermijdt hij, bijna doorgaand, het gebruik van hoofdletters, en de titels plaatst hij niet boven, maar aan 't eind van de stukken!

Jacques Ibert: „Escales ..." Réduction de 1'Orchestre pour Piano a 4 mns. par 1 Auteur. — Prix net frcs 8 (maj.ion: 150 %).

Ik beken 't openhartig en ronduit: mijn voorstellingsvermogen (dat bij 't ontcijferen van menige ingewikkelde partituur mij nimmer in den steek liet) schiet te kort bij het lezen van deze vierhandige muziek. De beteekenis van het woord „escale" was mij niet bekend; volgens mijn woordenboek is „faire escale" „ergens aanloopen", „een haven aandoen". Deze muziek biedt de meest kras-dissoneerende samenklanken,

b. v. twee opeengestapelde kl. seconden (b,

c, des) vele malen achtereen aangeslagen; reeksen van nonenaccoorden; polytonale combinaties (of liever: pogingen daartoe. Zulke heterogene elementen laten zich niet samenvoegen.) Daarbij is 't geheel razend moeilijk te spelen. Dus weinig aantrekkelijk! En toch . . . men voelt dat „iemand" aan het woord is, maar in een taal die wij nog zullen moeten leeren. Wat mij betreft, de middelbare acte in die taal, haal ik nooit!

Florent Schmitt: Sept Pièces, transcrites a 2 mns. — Le Recueil, Net frcs 6.

Sluiten