Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

316

dat zij daarmede hoopten Amsterdam schrik aan te jagen. Het verbod aan de hoftheaters om den zangers verlof te geven te Amsterdam mede te werken, had geen succes, want er werd een stel solisten gevonden die het vorig jaar zoo goed voldeden, dat zij allen voor dit jaar wederom werden uitgenoodigd.

Na de vorige opvoering is de groote beteekenis ervan in dit tijdschrift in het licht gesteld en gezegd dat ware piëteit, ware vereering voor den meester en eerbiediging zijner idealen, hebben voorgezeten bij hen die Parsifal wilden ten tooneele brengen en dat die geest van 1882, die bij de eerste opvoeringen te Bayreuth aanwezig was, toen de meester zelf alle aan wijzigingen had gegeven, doch die daar later niet meer is teruggevonden, hier weer heerschte. Bovendien vond men te Amsterdam een en ander dat men te Bayreuth altijd gemist heeft, n.1. de mooie kleuren der costumes. De toovertuin van Klingsor was te Bayreuth altijd een dissonant van kleur en ook de costumes der Graalridders waren wat bont. Dat zijn ook gewichtige factoren om mede te werken tot het bereiken van een volkomen gewijde en harmonische stemming, doch het is niet het voornaamste. Alleen wanneer van den leider hooge bezieling en wijding uitgaat en alle medewerkenden diep doordrongen zijn van de taak die zij hebben te vervullen kan een resultaat worden verkregen zooals nu weer het geval was; een resultaat dat de beteekenis der opvoeringen van het vorig jaar nog in de schaduw stelde. De muziek van Parsifal is wel de meest verhevene die door den meester is geschreven. In de derde acte vooral treffen ons bovenaardsche klanken. Men denke aan het voorspel, den Charfreitagzauber en het laatste tafereel in den Graaltempel, en die acte is het juist die door tegenstanders van dit meesterwerk overbodig is genoemd. Doch hoevelen willen of kunnen niet zien en hoor en.

„Sehen, sehen, wirklich sehen" das ist es woran Allen es gebricht. „Habt Ihr Augen, möchte ich immer dieser ewig nur schwatzenden und horchenden Welt zurufen, in welcher das Gaffen das Sehen vertrit. Mehr als alle Philosophie und Geschichtskunde belehrte mich eine Stunde wahrhaftigsten Sehens", schreef Wagner een maand voor zijn dood aan een vriend.

Wie het „Bühnenweibfestspiel" niet met een blik en met ooren van wijding aanziet en aanhoort, zal alleen door de uiterlijkheden worden getroffen, en hij zal in de derde acte handeling missen, maar wie er dieper in doordringt zal juist in die acte het sterkst getroffen worden. Doch wij zullen de questies laten rusten, ons ook beperken in het weergeven van de hooge beteekenis van Parsifal en ons bepalen tot de uitvoering die — zooals reeds is gezegd — een buitengewonen indruk maakte.

Dat de bezetting der solopartijen en solo-ensembles nagenoeg onveranderd is gebleven, kwam aan de opvoering zeer ten goede. Want nu waren allen nog meer met het werk en met elkaar vertrouwd en konden zij zich vrijer geven.

Sluiten