Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SPORT IN BEELD.

20

-ü"1111 1 1111 ] iiiiitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimmniiii i urn min ij i i imuiiiniiiii iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiimiMiMiiiimmiiimimiiiiiiiiii mnnm

| ik bij ondervinding weet, dat daardoor de |

| algemeene gezondheidstoestand belangrijk \

| verbeterd wordt, terwijl hart en zenu- 1

| wen de grootste vermoeienissen van een |

| 6-daagsche gemakkelijk kunnen trotseeren".

Ziehier het oordeel van den overwinnaar

uit menige 6-daagsche wielerwedstrijd*

1927 een met Marcel Buysse in Gent, weer een met Van Kempen in Brussel. Toen ben ik weer naar Amerika gegaan. Daar kwam ik in 1927 eerst in New-York met Dinali uit, toen werd ik met Goossens tweede in Chicago, met Lands weer in New-York zesde, en den laatsten keer met Lands derde in Chicago.... Even zweeg de sportsman. Dan vervolgde hij:

— En nu ga ik weer in New-York rijden met Hill, niet den ouden Hill, Norman Hill, een jongen Amerikaan, 24 jaar oud!

— Aan wat voor wedstrijden doe je nou 't liefste mee, Klaas ?

Hij hoefde zich geen oogenblik te bedenken.

— Zesdaagsche! Waarom? Ik vind ze 't vermakelijkste, en je verdient er 't meeste mee!

— Welk kapitaal heb je nu al bij elkaar gereden ?

Klaas lachte.

— Gaat ze niet aan, meneer Lauer! Ik ben er goed mee gevaren. Zegt u dat maar!

— Vertel me nou eens, Klaas ! Is zoo'n zesdaagsche eigenlijk „sport" ?

Floep! Meteen was het antwoord er. Spontaan en eerlijk!

— Nee! Heelemaal niet! Ik heb eens in 'n Hollandsch sportblad gelezen na een zesdaagsche in Amerika, dat de comedie weer geëindigd was. In hetzelfde nummer schreven ze van de zesdaagsche in Milaan, dat Girardengo zoo schitterend gereden had. Onzin! Het is de grootste zwendel, die er is, zoo'n zesdaagsche. Even goed in Europa als in Amerika ! Het eenige verschil is, dat in Amerika de baan-directeur de zwendel maakt. Hij laat winnen. Vooral Amerikanen als Spencer, Walthour, Italianen als Giorgetti, met welke winnaars hij weer nieuwe zaken kan doen. In Europa maken de renners onder elkaar de zwendel. Ze betalen elkaar. Ze kóópen een overwinning. Zoo houden in Amerika de renners het geld in de zak, en hier moeten ze 't uitgeven. Om het zoo 's te zeggen: in Amerika is de zwendel beter!

Klaas lachte bij deze woorden, als lachte hij om het domme, domme publiek, dat zich zoo bij den neus laat nemen. En hij ging voort:

— Ik rijd graag die zesdaagsche. Voor mij is 't een lolletje, 't Is wel 'n moeilijk werk, maar ik kan wel zes dagen buiten slaap.

— Maar met sport heeft dat alles dus niets uit te staan ?

Hij schudde z'n hoofd.

— 't Is een kermis, een variété. De renners doen 't wel zoo goed mogelijk. Als je je best doet, als je opvalt, heb je kans, dat bv. Chapman in Amerika je 'n goeie plaats geeft in het eind-klassement. Maar voor mij heeft het winnen van 'n zesdaagsche geen waarde. Ik kom

Izenuwachtigi overspannen 1 slapeloos 1 Gebruik hierteqen nynfiwvdt'sl wnwu/taófettenf Buisje 75ct Bij Apoth. en Drogi<;ten. f

d'r eerlijk voor uit: ik rijd alleen om de centen!

— Dus je voelt je ook geen sportsman meer! Klaas lachte.

— Ik voel me 'n werkman, 'n soort van variété-artist. Maar dat kan toch ook niet anders. U zult nooit zien, dat de laatste dagen een koppel een of twee ronden voor is. Er zitten nou altijd vijf of zes koppels bij elkaar. In 1927 was in Amerika het koppel Lands-Petri één ronde uitgeloopen, en er zat geen kip in de zaal. Nee, 't gaat zóó. Carman, die je heeft geëngageerd, komt bij je en zegt, dat je flink moet rijden, nou, ik rijd, ik werk hard en dan krijg je goed betaald. In Amerika gaat alles om de money....

— Maar dan is die zoogenaamde rechtspraak van Kramer bij zesdaagsche ook onzin, niet waar ?

— Is 't ook! Kramer is almachtig! Die is in dienst van Chapman. Hij doet en laat wat ie wil. Nooit zal ook 'n renner tegen 'n beslissing van 'm sputteren. Dat geeft toch niets. Kramer staat ze niet eens te woord. Maar hier gaat 't zoogenaamd serieus, en lappen de renners het 'rn onderling. Nog grooter zwendel!

— Is bv. MacNamara nou 'n groote figuur als zesdagen-renner ?

— Nee ! Ze laten 'm winnen. Dat neemt niet weg, dat de rijders goed zijn en hun best doen. Ze rijden als gekken, vaak. En 't is heel gevaarlijk, 't Eenig resultaat is méér money. En je krijgt, ja, je krijgt misschien 'n betere plaats in 't eind-klassement. Hoe er gezwendeld wordt ? In Chicago had ik moeten winnen met Lands. We waren beslist de sterksten. Tot Zaterdag stonden we twee ronden voor.

En. . . . we eindigden toch. ... als derden!

— Bestaat dat geknoei bij gewone wedstrijden nu ook?

De geinterviewde antwoordde het energiek:

— Nee! Nee! Nee!

Na 'n poosje vroeg ik het weer:

— Wat was je aardigste overwinning, Klaas ? Het antwoord van dezen sportsman, die toch

'n wereld-bekendheid heeft, was verbijsterend.

— Toen ik Groningen—Amsterdam heb gewonnen! In de mobilisatie! Dat weet u nog wel. U was er bij. Ik ging gesjochte naar Groningen. Ik moest zelfs van m'n moeder vijf pop leenen. Een stelletje renners had een te vroege pont genomen. Maar ik haalde ze bij Hoeflake in. Ik won, kreeg twee-honderd-envijftig piek, da's nou wel duizend gulden, en een contract bij Adler van veertig gulden in de maand. Ik was den koning te rijk. Ik voelde me zóó'n groote meneer, dat ik waarachtig.... 'n kroeg wou koopen!

— Hoe train je, Klaas ?

— Dagelijks! Maar niet veel! Als ik nou weer in Amerika ben, oefenen we op den weg.

— Je hebt ook nog achter motoren gereden, hè? Maar schrikte dat ongeluk van Piet je niet af?

— Ja, in 1921! Nee, ik dacht achter den motor nooit aan Piet. Maar ik viel óók. Was zoo goed als dood. Ceurremans, die Verbist en anderen heeft zien dood vallen, zag me liggen, en zei: 't is gedaan! Maar ik kwam er boven op. Maar gereden achter den motor, ik heb 't verder niet meer gedaan .... !j ■-

— Heb je nog plan om dit seizoen hier, in Holland, op onze banen, uit te komen ?

Sluiten