Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

SPORT IN BEELD.

4

Een Ametikaansch portret met de lens en met de pen.

De „Aquitania", die dit artikel over den Atlantischen Oceaan voert, zal Helen Wills onder zijn passagiers tellen. In Hollandsche

sportkringen is het natuurlijk reeds bekend, dat de Amerikaansche tennisspeelster naar ons land komt, en de lezers en lezeressen van „Sport in Beeld" zullen stellig verlangend zijn, om eens iets meer omtrent deze sportswoman te vernemen. Vandaar dit Amerikaansch portret met de lens en met de pen!

Wanneer je de figuur Helen Wills bestudeert, kom je tot de overtuiging, dat er feitelijk twee Helens bestaan: de elegante, smaakvol gekleede dame, en de madonna-achtige, uiterst gereserveerde tennisspeelster met een bijna bovenmenschelijke zelfbeheersching.

Helen Wills heeft iets stugs. „Poker Face" noemt men haar dan ook hier in Amerika. Vanaf het moment, dat ze het tennisveld betreedt om een balletje te slaan tot het traditioneele hand-geven behoudt zij die stugheid. Een eigenaardige beslissing van een umpire, een treuzelende ballenjongen of een wanhopig gebaar van haar opponente kunnen haar vastberaden trek niet veranderen. Miss Wills speelt — zooals Kea Bouman in haar interview terecht opmerkte — als een automaat. Haar stijl is beslist niet elegant; vooral haar voet-werk heeft iets plomps. Maar met een technische volmaaktheid zendt zij den bal als een kogel naar de uiterste hoeken van het veld, slechts enkele centimeters binnen het afgebakend gebied.

Helen Wills maakt op mij den indruk, alsof zij het tennisveld met dezelfde ambitie betreedt, als een Amerikaansch zakenman zijn kantoor. Hiermee zeg ik niets ten nadeele van de Californische, doch het is zoo afwijkend van de losse, de ongedwongen wijze, waarop bv. Kea Bouman begint en Gwenny Sterry en Betty Nuthall.

Een gansch andere Helen Wills ontmoet ge, wanneer ge haar uitnoodigt voor een reisje naar Marken, of wanneer ge haar het werk van moderne Hollandsche schilders laat zien. Want naast haar tennisspel heeft Miss Wills één andere ambitie en dat is: Kunst. Haar teekeningen, die zij voor de „World" maakte, zijn tamelijk slecht. Ik ben ervan overtuigd, dat deze schetsen geen kans van opname zouden hebben, indien zij niet de handteekening „Helen Wills" bevatten. En haar tennisartikelen zijn naïef genoeg om te bewijzen, dat zij deze zelf schreef. Maar Helen Wills geeft zich niet uit als teekenaar-journalist; teekenen en schrijven is haar hobby, en.. .. ze verdient er een heel aardig duitje mee.

— Mijn ideaal — heeft Helen Wills eens tegen me gezegd — is om met een klein

(Door onzen Amerikaanschen medewerker.)

Helen Wills.

auto'tje vol teeken-materiaal door het Zuiden van Frankrijk te toeren. En dan maar teekenen!

Ik wil eraan toevoegen, dat Miss Wills een ontzettende hekel heeft aan het gesleep met schetsboeken, en degeen, die haar op een tocht naar de bollenvelden of naar Volendam fuift, zal zich tevens de moeite moeten getroosten om haar teeken-attributen te dragen. Behalve teeken-talent moet Helen Wills ook poëtisch zijn aangelegd. Zij had verleden jaar het plan, om haar gedichtenbundel „The Awakening" te publiceeren, doch hoever het hiermee staat, kan ik u helaas niet vertellen. Haar boek „Tennis" zal binnenkort door Scribners, Fifth Avenue, worden uitgegeven. ^ Wanneer we Helen Wills' tennisloopbaan nagaan, dan zien we — speciaal wat het begin aangaat — een eigenaardige overeenkomst tusschen haar carrière en die van Suzanne Lenglen en Kea Bouman. Helen werd — evenals haar Fransche en Hollandsche sportzuster — door haar vader, Dr. Clarence A. Wills, in het nobele spel van racket en bal ingewijd. Dat geschiedde ongeveer 9 a 10 jaar geleden, toen Helen 13 lentes telde. Al spoedig was zij haar vader de baas, en die talmde niet, om zijn dochter de beste opleiding te geven, die er in Californië op tennisgebied te krijgen was. Hij engageerde „Pop" Fuller, den trainer, die reeds zoo menig goed tennisspeler had geholpen. Behalve aan Fuller heeft Helen Wills zeer veel te danken aan Mrs. Hazel Hotchkiss Wightman uit Boston, die de jeugdige Helen de geheimen van den aanval

openbaarde/en daarmede een groot succes had. JjïTwee jaar nadat Helen haar eerste racket hanteerde, trok zij reeds de aandacht van de leden der Berkeley Club te Californië, en William Johnston maakte de sportjournalisten op het veelbelovende tennismeisje attent. In 1921 ondernam het Californische schoolkind haar eerste reis naar het Oosten van de Vereenigde Staten en won het Junior National Championship. Met haar twee blonde vlechten maakte zij een zeer jeugdigen en naïeven indruk. Het volgend jaar won zij — zonder veel tegenstand — opnieuw het Junior Championship en wist zich in de National Championships tot de finale staande te houden, waarin zij door Mrs. Mallory werd geklopt. In 1923 maakte zij vanuit haar Californische kostschool bekend, dat zij geen poging in het werk zou stellen om ten derde male het Junior Championship te bemachtigen en dat zij dus den titel open stelde voor iemand anders. Haar sportieve geste bleef niet onbeloond. In 1923 — ze was toen 17 jaar — won Helen Wills de finale der Women Championships, waarbij zij haar rivale van het vorig jaar — Mrs. Molla Mallory — versloeg.

Vanaf dat historische moment veranderde er ook iets in het schoolmeisje. Ze toonde meer smaak in haar kleeding, haar gezicht kreeg meer uitdrukking, kortom, Helen Wills werd meer vrouw. Een Amerikaansch journalist heeft eens geschreven: „All the males of America from 6 to 60 are a little in love with her". Ik mis de statistieken om het te weer-

Helen Wills met haar beroemd parasolletje, een souvenir aan haar vorig bezoek te Parijs.

Sluiten