is toegevoegd aan uw favorieten.

Marineblad jrg 55, 1940, no 6

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Marineblad

becritiseert, geen enkele stem zich verheft voor terugkeer tot een der vorige bevorderings-systemen.

Sims verzamelde alle 368 brieven, sorteerde ze rangsgewijs en in voor- en tegenstanders en liet het geheel op eigen kosten drukken, voorafgegaan door een analyse van de voornaamste argumenten vóór en tegen.

Ik geloof, dat de waarde van de aldus verzamelde algemeene opinie van het officierskorps moeilijk kan worden ontkend. Of de politieke leiding van het Departement het prettig vond, is een andere vraag. Voor de mogelijkheid van politieke invloeden op de bevorderingen zou Sims' methode zeker een kwalijke noot zijn. In elk geval werd er door bereikt, dat de algemeene aandacht werd gevestigd op een voor elke Marine hoogst belangrijk probleem.

Er is sedertdien veel over geschreven: klachten in Congres en pers tegen het huidige systeem leidden tot kleine wijzigingen in de selectiemethode; de discussies duren voort tot den huidigen dag. Slechts de toekomst zal kunnen leeren, in hoeverre Sims' inzicht ook ditmaal uiteindelijk zal overwinnen; hij zelf heeft den uitslag van dezen laatsten strijd niet meer mogen beleven.

Zijn laatste publicatie zag in November 1935 het licht; op 28 November 1936 is hij te Boston gestorven.

Het Navy Department, opnieuw onder democratische leiding, gaf een perscommuniqué uit, zóó sober zakelijk gesteld, dat men er zeker moeilijk uit kon lezen, dat een man van groote verdiensten de oogen voorgoed gesloten had.

De „Proceedings" van het Naval Institute, waarin hij zoovele waardevolle bijdragen leverde, vermeldden zijn dood met geen enkel woord, tot 5 maanden later een oude getrouwe eindelijk naar de pen greep om enkele persoonlijke herinneringen aan den „beeldenstormer" Sims op te halen.

Dit alles is merkwaardig, doch wordt begrijpelijk, wanneer men hoort, hoe bekrompen en wraakzuchtig sommige leidende politici in dit land-van-de-vrijheid inderdaad zijn. Niettemin rust zijn ^stoffelijk overschot op de plaats, gereserveerd voor de „War Leaders" uit den grooten oorlog, op den heuvel in Washington, waar ook de onbekende soldaat zijn laatste rustplaats vond. Tevens verbond men zijn naam aan een jagerklasse, teneinde zijn herinnering levendig te houden bij een dienst, waarvan hij de doctrine vormde en een der meest markante leiders was.

788