is toegevoegd aan uw favorieten.

De ingenieur; Technisch bijblad van het weekblad " de Ingenieur", 1891, no 3, 25-04-1891 [Bijlage]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

4

onder den voortdurend en druk van koolzuur staat, door velen niet gewild wordt, en dat het voor het debiet beter is het bier, wanneer het vat pas in gebruik is, door lucht op te persen, om eerst wanneer het vat oud is geworden den druk met koolzuur in toepassing te brengen.

Het groote bezwaar, aan het gebruik van luchtdruk verbonden, is, dat men in établissementen, waar het op bepaalde tijden van den dag zeer druk kan wezen, vaak [opdieoogenblikken, als men zijn bediendenpersoneel hard noodig heeft] een kellner moet wegsturen om te gaan bierpompen.

De watermotor, die hetzelfde werk tegen een zeer zuinig waterverbruik doet, en door eventjes aan een regulateur of ventiel te draaien dadelijk zonder ooit tegen te pruttelen (dit is nogal een gewoonte van kellners, die moeten bierpompen, wanneer de kans, om een fooitje te krijgen, nogal groot is) dadelijk aan het pompen gaat, zal nog eenmaal een toestelletje worden, dat weldra in elk groot café te vinden zal zijn.

Nu ik toch over bier bezig ben, moet ik melding maken van het feit, dat de heer Bruns de temperatuur van het bier regelt met een kraan. Oppervlakkig beschouwd, schijnt zoo iets onmogelijk te zijn; maar bij nader onderzoek blijkt het weer een van die practische vindingen van dien industrieel te wezen, die door hun eenvoudigheid en doeltreffendheid bewondering afpersen voor het helder inzicht van den ontwerper.

Over het algemeen schijnt men den ijskelder, als stapelplaats der biervaten, wel te kunnen missen, omdat men dan niets dan bier van een heel lage temperatuur aan zijn klanten kan voorzetten.

Is die kelder erg koel, dan zullen in de meeste gevallen de gasten, en voornamelijk de dames, het bier te koud vinden. Om nu bij snikheet weer elk bezoeker, zonder dat hij het opzettelijk vraagt, steeds zeer koel bier te schenken, is een onverantwoordelijke daad. Zij, die men dit ondoordacht bij groote hoeveelheden laat gebruiken, stelt men bloot aan aandoening der ingewanden. Het stelsel van den heer Bruns is, het bier in een kelder te plaatsen, die niet al te koud mag wezen. Door lucht of gasdrukking wordt het bier, alvorens het in de buffetkraan komt, door een spiraalvormige buis van aanzienlijke lengte, welke met ijs omgeven is, geleid. Nu zou toch het vocht ijskoud in het glas komen, wanneer er geen middelen waren uitgedacht, waarmede men de temperatuur kon regelen. Er is een leiding, die buiten den spiraal vormigen af koeler om, direct van het vat naar het buiseinde, in de buffetkraan gaat. Een driewegs-kraan, tusschen vat en afkoeler geplaatst, stelt den kastelein in staat, al het bier door den afkoeler te laten gaan, of het vocht zijn weg door de leiding, buiten den afkoeler om, te laten nemen. Door de hoogst schrander uitgedachte inrichting van de driewegs-kraan is men echter in staat, gelijktijdig een deel van_ het bier door den afkoeler en een ander deel door de leiding die er buitenom gaat, te laten stroomen. Naarmate men de kraan stelt, gaat er door het een of andere gedeelte der leiding meer of minder bier, en kan de kastelein uit hetzelfde vat, zonder een oogenblik oponthoud, eerst een glas ijskoud bier, daarna een glas, waarvan het vocht niet veel met de temperatuur der lucht verschilt, enz. tappen.

Wij raden belangstellenden aan, om eens de kraan ter bezichtiging te vragen, welke de chef van het buffet in staat stelt, zich elk oogenblik te overtuigen, of de bierleiding schoon is, zonder dat het tappen daarvoor langer, dan misschien een seconde, behoeft op te houden.

Wanneer men wijn aftapt, veroorzaakt het telkens dichtdraaien van de kraan een stoot in het vat, die den droesem wel eens naar boven drijft; in dit nadeel is wederom voorzien door een kraan, die ook in de expositie een plaats vindt, en die, voorzien van twee pijpmondingen, gelegenheid geeft met twee flesschen te werken, en alzoo iemand in staat stelt aanhoudend te kunnen aftappen.

Onder de diverse artikelen, die men daar nog vindt, zijn vooral merkwaardig de deursluiters, waarbij de spanning van de veer zeer gemakkelijk door den gebruiker kan worden geregeld. Zooals men weet, werken die sluiters door inzuiging van lucht, die bij het sluiten van de deur, door een nauwe opening, weer weggeperst wordt. Ook deze opening, hier _ afhankelijk van de luchthoogte van een caoutchoucklepje, is met het uiterste gemak door den gebruiker te regelen. Hierdoor is het mogelijk het automatische sluiten van de deur, zoodanig te laten geschieden als men verkiest.

Bv. eerst snel en daarna langzaam, of uiterst langzaam, of met één slag, waardoor een schoot in een keep kan springen enz.

Onder de geëxposeerde artikelen, wier werking op de spankracht van een veer berust, mogen wij de dierenvrienden wel een inrichting aanbevelen, waaraan men het touw bevestigt, dat om den kop van gestalde paarden gaat. Maakt men dit te kort, dan kan het dier den kop niet genoeg buigen; maakt men het te lang, dan legt het vaak den voorpoot over het touw, en doet het zichzelf veel last aan. Aan een ringmet trommelband en spiraalveer, in één woord, aan een soort reusachtige zelfopwindende ellemaat, wordt het touw bevestigd,, en nu kan het dier zooveel los krijgen van het touw als het noodig heeft, zonder dat dit in een bocht komt te hangen.

Rattenklemmen zijn waarlijk folterbanken voor het ondier, dat daarin vastraakt; de klemmen, die wij hier vinden, zijn ook al een verbetering, want het knagertje, dat eenmaal met de klem zal kennis maken, die hier ligt, zal niet lang lijden, daar hij er door in twee stukken gesneden wordt.

Neurenberg muntte in vroeger jaren uit in de speelgoedindustrie voor kinderen; sedert is Amerika speelgoed voor groote menschen gaan maken, hetgeen natuurlijk geen Neurenberger waar kan zijn, omdat het niet bestemd is om dadelijk onderzocht te worden, hoe of het er van binnen uitziet. Zoo ziet men daar een soort biljart van Amerikaanschen oorsprong geëxposeerd, dat den liefklinkenden naam van „Switchback Skitsles" draagt.

Het doel van het spel is, op allerlei manieren kegels om te werpen, en hoe vurig republikeinschgezind de Amerikanen ook zijn, de koning moet bij dit spelletje blijven staan.

De bal loopt langs de rails van een „montagne russe", maar keert niet terug. Integendeel, als hij het noodige aantal m alen over berg en dal is gegaan, zal hij zijn weg over het vlak terrein vervolgen, totdat hij aan het eenigszins gebogen terrein komt, waar de kegels staan.

Het laatste gedeelte van de rails bestaat uit een wissel, waarvan de stand met een knop, nabij de kegels, door den speler geregeld wordt.

Heeft deze nu zoodanig met den wissel gemanoeuvreerd, dat al de kegels omgaan, doch de koning staan blijft, dan heeft hij gewonnen spel.

In de Transvaal schijnt men zeer verzot op dit spelletje te zijn, hetgeen dan ook vrij wat oefening en een juist oog en vaste hand vereischt.

Hiermede vermeen ik in zeer korte trekken, wel niet alles, maar toch het voornaamste van deze expositie geschetst te hebben, waar iedere vakman wat van zijn gading zal vinden.

Ik hoop later nog gelegenheid te hebben, een en ander daaruit te kunnen mededeelen, en dan ook een woord aan de zinkbewerking van deze firma te kunnen wijden.

Onder dankbetuiging voor de inlichtingen van den energieken Arnhemschen industrieel S. J. Bruns Jr., besluit ik deze schets.

P. J. C.

Vragenbus.

Is het noodig, bij het gebruik van ijzermenie, in de bestekken voor te schrijven dat de menie moet zijn uit eene bekende fabriek ten genoegen der directie? Zoo ja, welke fabrieken komen dan daarvoor in aanmerking; zoo neen, hoe kan men zich dan het best van de deugdelijkheid van een monster overtuigen.

Correspondentie.

T. te D. —■ Het bedoelde stukje was ons door de „Sociêté"r die de gegevens aan den schrijver verstrekt had, ter opname toegezonden.

Gedrukt bij GEBR. BELINFANTE, voorh.: A. D. SCHINKEL.