is toegevoegd aan je favorieten.

Tijdschrift voor Neerland's Indië jrg 15, 1886 (2e deel) [volgno 5]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

272

In plaats dan ook van die tarieven in het Moederland vast te stellen, zou men, naar mijn inzien, beter doen, die taak geheel over te laten aan de Eegeering in Indië, die zich dan kon doen voorlichten door plaatselijke comités, waarin ambtenaren van binnenlandsch bestuur en planters of fabriekanten als cultuurmannen, met ambtenaren van het spoorwezen zitting hadden.

Ook leden van de kamers van koophandel en handelaren m de binnenlanden, moesten daarvan deel uitmaken.

Het gaat ra. i. niet aan, om voor het massaal vervoer een standaard tarief voor geheel Java te nemen: dit kan onmogelijk, overal en ten allen tijde voldoen: het zou hier te hoog, elders weer te laag zijn.

Had men bijv. op de Oosterlijnen het normaal cijfer voor suiker-transport der lijn Semarang—Vorstenlanden, 16 cents per ton-kilometer, overgenomen, ik houd mij overtuigd, dat van de 1284 duizend picols suiker, die alleen in Oost-Java, dus oost- en zuidwaarts van de Brantas in het spoortracé geproduceerd worden, geen enkele picol langs de spoorbaan zou zijn vervoerd, om de eenvoudige reden dat de concurreerende en vroeger gebruikelijke afvoer wegen in Oost-Java zooveel goedkooper zijn en ook het landtransport, wat trekvee als wat vervoermiddelen aangaat, zooveel meer ontwikkeld is dan in Midden-Java, waar speciaal in de Vorstenlanden, zoowel de bevolking als de veestapel en de toestand der wegen, verre achterstaan bij die van Oost-Java.

Welnu, zijn eens die tarieven voor het massaal vervoer dusdanig met het oog op de locale toestanden en de belangen van den spoorweg geregeld, en wordt die regeling in verband met cultuurtoestanden en de fluctueerende marktwaarden der verschillende producten jaarlijks herzien, dan behoeft de vrees niet gekoesterd te worden, dat de exploitatie ontvangsten zullen stijgen ten koste van het gemis van andere inkomsten der