is toegevoegd aan je favorieten.

Tijdschrift voor Neerland's Indië jrg 16, 1887 (1e deel) [volgno 7]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

471

Was dat dan niet een greep gedaan in de rechten van den schuldeischer, indien de bedoeling van dat besluit: goede trouw was?

Anders moge het wel heeten: Zand in de oogen gooien der geapanageerden, om hen tot gemakkelijke toetreding tot de conversie te brengen ?!

Zij geloofden toch aan de goede trouw van de maai-bapaCompanie (vader- en moeder-Companie, nu Gouvernement), toen hunne indemnisatie onvervreemdbaar werd verklaard, zonder te weten, dat een Gouvernementsbesluit geen wet is en dat dus door eene eenvoudige landraad waardeloos kan worden verklaard, wat naar hunne schatting het hoogste is, namelijk : Een besluit van den Gouverneur-Generaal, door hunne voormalige Vorsten als grootvader aangesproken wordende?!

Waar blijft op zoodanige wijze het vertrouwen in onze eerlijkheid ?

Zonder dus oneerlijk of onbillijk te zijn kan zoo'n toestand niet blijven bestaan, zou men ten minste zeggen, indien in Indie niet alles mogelijk ware!

Blijft ze echter bestaan, dan ligt in eene niet verre verwijderde toekomst, het organiseeren van ketjoe-partijen, door tot armoede en wanhoop vervallene rijksgrooten en hooggeborenen voor de hand, even zooals men vermeent dat in de Vorstenlanden op Java waargenomen te hebben.

Nu reeds ziet men vreemde dingen gebeuren, die voor eene vooruitziende Eegeering als zoovele vingerwijzingen moesten zijn voor hetgeen de toekomst haar geven kan.

Men heeft waargenomen dat van bijkans alle diefstallen van boven de f 100, slechts een bagatel van een paar guldens door de politie wordt achterhaald en dan deze of gene, als de heler van 't gestolen goed wordt gevangen genomen. Die beschuldiging is bijkans altijd valsch, hetwelk bij een later eenigzins nauwgezet onderzoek blijkt, waarna dan vrijspraak volgt.

Dan heet het dat de politie haar plicht heeft gedaan, maar dat de landraad de invrijheidstelling uitsprak!