is toegevoegd aan uw favorieten.

Tijdschrift voor Neerland's Indië jrg 16, 1887 (2e deel) [volgno 4]

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

234.

van de nieuwe Argonauten verstandig zijn, als zij maar dadelijk afzien van hun transatlantisch gulden vlies.

Jules Gros heeft zich daarbij niet neergelegd; maar door Louis Boisset, zijn „consul-generaal" te Parijs, eene verklaring doen afleggen, in antwoord op de nota van den Braziliaanschen gezant. De verklaring komt hierop neer: dat Frankrijk en Engeland in 1841 een tractaat geteekend hebben, waarbij Counani, de bewuste strook lands tusschen Brazilië en Fransch Guyana, als onafhankelijk gebied erkend is. Elk onafhankelijk land nu heeft het recht zijn eigen bestuur te kiezen. Dit nu heeft Counani gedaan, en het heeft hem, Jules Gros, tot president van het land gekozen. Hij is dus het wettige hoofd van dien staat.

Bij deze verklaring zal Jules Gros het niet laten. Hij zal, zooals uit een ander bericht blijkt, ,, onherroepelijk' naar het nieuwe republiekje vertrekken, om order op de zaken te stellen. Den 14 October zal hij scheep gaan onder Belgische vlag — men bevroedt waarom niet onder Fransche — vergezeld van een 150 personen (zeker meerendeels kolonisten).

Sommige bladen, officieus ingelicht, geven nu hunnerzijds indirect een antwoord op de verklaring van Louis Boisset aangaande het tractaat van 1841. Brazilië en Frankrijk, zeggen die bladen, betwisten elkander het bezit van Counani reeds sedert het tractaat van Utrecht. Daar de elkander opgevolgd hebbende onderhandelingen ter vereffening van het geschil mislukt zijn, zoo sloten de beide regeeringen in 1862 eene overeenkomst tot regeling van den politiedienst op het betwiste gebied, zonder dat de grenzen daarvoor aangewezen werden. Deze regeling nu blijft van kracht totdat men het over en weer eens zal zijn geworden over de afbakening der grenzen.

Men begrijpt, laten de bladen er op volgen, dat noch Frankrijk, noch Brazilië in dien toestand een staat kunnen erkennen, welks bestaan eene schending zou zijn van hunne rechten.

Eindelijk heeft de Fransche Journal officiel een woordje meegesproken. Ziehier wat het verkondigt: