Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

noem het eer een soort mystiek, waardoor deze waanzin veroorzaakt wordt. Er zijn menschen, die in hun troostelooze verslagenheid kalm en gelaten wachten op het wonder, dat hen bevrijden zal. Leo echter was te woelig en te rusteloos, te jong misschien, om lang geduld te oefenen. Heimelijk geloofde hij aan zijn verlossing door een Hoogere Macht en hij verdoemde zichzelf, om het wonder uit te lokken en te heerlijker de hemelsche liefde te ervaren. Maar er staat in den bijbel geschreven: Gij zult uwen God niet verzoeken — en God bevredigt dan ook zulke verwachtingen niet.

Het wonder bleef uit. En zoo gebeurde het, dat Leo Brak nadat hij schitterend voor zijn eindexamen was geslaagd en alle bezwaren zijner familie tegen een kunstenaarsloopbaan overwonnen had — het gebeurde, dat Leo Brak op zekeren avond een revolver kocht en een poging tot zelfmoord waagde. Hij laadde het wapen met vaste hand, plaatste zich voor den spiegel en richtte den loop tegen zijn rechterslaap. Daar hij echter aan zulke schietoefeningen niet gewoon was en het overhalen van den haan meer krachtsinspanning eischte dan hij had verondersteld, miste hij zijn doel. De kogel week af, schampte langs het voorhoofdsbeen en veroorzaakte slechts een onbeteekenende vleeschwond. Binnen een week mocht hij het bed verlaten; binnen veertien dagen was hij volkomen hersteld.

Gedurende zijn ziekte deden er zich enkele zonderlinge verschijnselen voor, die ik den lezer niet verhelen mag. Dat Leo onmiddellijk na de daad het bewustzijn verloren had, behoefde niemand te verwonderen; de zenuwschok en het bloedverlies boden hiervoor een afdoende verklaring. Minder begrijpelijk scheen het den dokter, dat zijn patiënt twee volle etmalen buiten kennis bleef, terwijl alle pogingen faalden om hem uit zijn lethargischen slaap te wekken. Het meest echter werd iedereen verrast door de zorgelooze stemming, waarin de knaap — zijn weenende familie ten spijt — op den derden dag ontwaakte. Hoe onwaarschijnlijk het ook klinken moge, zijn vroolijkheid was voor de tante en de grootmoeder een bittere ontgoo-

Sluiten