Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

TOONEELOVERZICHT

van het spel was in de 2e acte, als Simmons en Laura alléén met elkaar spreken. Ondanks de schoonheid van dit spel zakte de belangstelling merkbaar in deze 2e acte, en dit lag enkel aan het gerekte spreken. Toen hierna in de 3e acte de vier jongens weer op de planken stonden, met hun uitstekenden, rappen, natuurlijken dialoog, leefde de stemming in de zaal direct weder op.

Cor Ruys had, de over 't algemeen voortreffelijke regie (behoudens het hierboven genoemde bezwaar) voerend, bescheidenlijk het rolletje van den eerst in de laatste acte opkomenden vader Woodley op zich genomen, maar maakte er iets moois en echt levends van, men voelde in 't geheel niet dat hij pas zoo laat in het stuk na kwam.

Het publiek, dat meermalen de uitverkochte zaal geheel vulde, heeft getoond, de belangrijkheid en den grooten ernst van het ten tooneele gebrachte probleem Puberteit volkomen te beseffen. Er is dan toch, Goddank, nog altijd voor iets beters serieuze belangstelling dan voor uit Amerika geïmporteerde sensatie-draken vol moord en griezeligheid. Het strekt Cor Ruys tot eer dat hij het Nederlandsche publiek dit mooie nieuwe stuk van John van Druten heeft gebracht. Laat het hem een aansporing zijn om het hoe langer hoe meer in deze ernstige richting te zoeken, die het publiek op den duur méér zal blijken te trekken dan het amusant frivole.

Sluiten