Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

PAARDEBLOEMEN

Met gesloten oogen snoof hij gretig den zoeten seringengeur in. [Want de vele bloeiende paarse struiken in alle nabije tuinen overheerschten!]

Achteloos in gewoonte-gebaar gleed zijn hand langs zijn voorhoofd en door zijn blonde haar.

Even verstrakte zijn teere jonge gezicht en maakte het hard en scherp als een masker — zijn schouders schokten, als in verweer.

Dan keerde hij zich snel af van den bloeienden tuin en haastig begon hij zich te kleeden.

Met vlugge voeten ging hij de trappen af naar beneden, waar in de lichte eetkamer met de tè zware meubelen zijn moeder wachtte en de tantes.

Traag klonk hun wederzij dsche morgengroet.

„Maar jongen," zei tante Claudine dan zacht, „ga je nu al weer met de kinderen uit! Is dat nu niet te druk voor je?"

„Ik zou me maar wat kalmer houden," klonk vriendelijk de stem van tante Constance, „en ontbijt eerst rustig. Die heele flesch melk moet er in en die eieren ook!"

Even, in walging, keek de jongen er naar, maar hij wist, dat er geen ontkomen aan was.

Tersluiks keek hij naar zijn moeder, die bij de open tuindeuren stond en naar buiten staarde.

Hij wist, wat ze dacht. Hij voelde het in haar houding. Ook zij was 't een oogenblik vergeten, net als hij. De tantes niet! Maar nu wisten ze het weer, alle vier, dat hij ziek was, hopeloos ziek en dat er geen ontkomen aan was! En dat hij rustig moest zijn, altijd maar rustig en bedachtzaam. Dan kon hij 't leven, dat op die manier geen leven was, misschien nog wat rekken!

En goede voeding moest hij hebben — veel eten. Met moeite begon hij aan zijn boterham en tergend voelde hij de brokken in zijn keel steken.

Tante Claudine schonk den grooten witten beker vol schuimende melk en tante Constance pelde een ei. En bij al hun bewegingen voelde hij hun liefde, maar ook hun medelijden. En het ontbijt werd een kwelling.

Buiten hing een bijna onzichtbare nevel over den

Sluiten