Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE PROFESSOR

5

zou zij er aan hebben, daar te zitten, onder het gehoor van dien professor, van wiens woorden geen enkel haar schelen kon! Zij wist nü al, dat zij zich vreeselijk vervelen zou. Studeeren zou zij stellig nooit. Enfin, zij had het nu eenmaal beloofd....

Maar wat zou Alexander, haar man, er wel van zeggen?

Zij had lust, om dit direct eens te onderzoeken.

Neuriënd liep zij door de lange achtergang naar het kantoor van haar man.

Alexander van Weerdesteyn, de jongste van drie broeders, had het zijn ouders, de omstandigheden, zijn broers, nooit kunnen vergeven, dat hij niet als de oudste zoon was geboren.

Een aloude familie-instelling bepaalde, dat de oudste zoon het landgoed Weerdesteyn erfde, en dat de andere kinderen in geld zouden worden schadeloos gesteld.

Het landgoed-zelf won zéér door deze bepaling, en met ieder geslacht nam het toe in omvang en bloei. Maar Alexander had zijn heele leven een wrok over achteruitzetting gevoeld, en dit gevoel had zijn heele karakter beheerscht, en zijn humeur bedorven.

— Koop zelf een landgoed, begin klein, en voeg er dezelfde bepaling bij als van Weerdesteyn; mettertijd wordt dat dan net zoo iets....

— Ja, over eenige eeuwen, had Alexander gesmaald. Ik dank je!

En uit wrevel, — zooals de middelste broer uit denzelfden wrevel zeeofficier geworden was, — ging hij studeeren, en werd advocaat. Zelfs al zou Leopold's huwelijk kinderloos gebleven zijn, wat intusschen niet het geval was, dan nog zou de bezitting overgaan op den tweeden zoon, en niet op hèm. Hij werd dus advocaat; maar zijn fortuin noodzaakte hem niet, practijk te zoeken; een enkele zaak voor vrienden behandelde hij, wanneer men er hem speciaal om had verzocht, maar overigens zat hij in zijn groote comfortabele studeerkamer, en studeerde, omdat hij toch iets moest doen, in de hem niet interesseerende rechtswetenschap, en voor het overige van den tijd zat hij zijn

Sluiten