Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

73

een vertooning was? Werd hij werkelijk alleen maar betaald, om de oppasser te zijn van een ouden man, die in zijn eenzaamheid gezelschap noodig had?

„En toch! Ik kan niet aannemen, dat hij mij zoo belogen heeft," stamelde hij mat, „Het zou een smerige streek van hem zijn."

„Waarom?" spotte Maria. „Wanneer hij plotseling aan iemand, die 't niet verdient, een bom duiten verschaft, dan moet hij toch een reden opgeven om zijn gedrag te rechtvaardigen!"

Bij deze woorden strekte zij zich languit in het gras, alsof zij hiermee het onderhoud gesloten achtte. Haar blikken staarden in de blauwe oneindigheid en tusschen de tanden floot zij een sissenden deun, die schril en tartend de stilte doorsneed.

Een oogenblik dacht Leo eraan, om zich neer te werpen op de broze gestalte, die naast hem lag, haar kleed aan flarden te scheuren en de lippen stuk te bijten. Maar hij bedwong zich met een uiterste krachtsinspanning en zeide alleen sarrend:

„In elk geval hoef jij op die toelage niet jaloersch te zijn, Maria! Karei verdient een heel behoorlijk tractement en het lijkt mij, dat bij jou de financieele kwestie niet erg overheerschend is. Anders weet ik nog niet, wat er gebeuren zou."

„Mijn man!" riep zij schel en heftig kwam zij overeind, alsof zij door een adder gebeten was.

Zij zaten nu tegenover elkaar, ieder steunend met een hand op den grond, en hun oogen fonkelden.

„Ken je mijn levensgeschiedenis?" vroeg zij na een stilte.

Leo haalde de schouders op. Hij ontmoette Maria zoo zelden, meestal op het tennisveld, een enkel maal ook bij kennissen. Ofschoon hij een vriend was van haar man, vermeed hij 't stelselmatig om haar persoonlijk te bezoeken; want hij wist bij ervaring, dat een herhaald samenzijn met deze vrouw hem een onoverwinnelijken afkeer inboezemde. De ruwe toon, dien zij tegen hem aansloeg; de grove uit-

Sluiten