Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE GROENE GARGOUILLE

door

B. VAN EYSSELSTEIJN

For the most wild, yet most homely narrative which I am about to pen, I neither expect nor solicit belief.

(Edgar Allan Poe: The Black Cat.)

De zon verzengde het land.

Een meedoogenlooze hitte trilde over de blauwe horizonten, het koren stond in amechtige schooven te bezwijken op de velden, de braamstruiken hingen grauw van stof langs den zandweg en de hazelaars dorden van dorst.

De zon schroeide het stadje.

De huizen stonden wezenloos met wijd-open deuren en vensters. Een groene walm dreef over het groezelig water der grachtjes. De stad was leeg en verlaten alsof God haar vergeten had, zelfs onder de luifels der taveernen klonk geen geluid; — menschen, dieren en dingen verschrompelden tot stilte.

Maar midden op het plein verrees uit de benauwde schaduw der stulpen, hoog en transparant, de witte kathedraal. De twee priesterlijke torens, weerszijden van het rozet van paars en zilver en het koor, ijl en slank met zijn spitse vensters en steunbogen, kwamen boven den

Sluiten