Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK DER LETTEREN

221

doch daar men in het huidig tijdsgewricht nimmer teveel verzet kan aanteekenen tegen litteraire afdwalingen, hoop ik er binnenkort een apart artikeltje aan te wijden.

Rijswijk (Z.-H.), 6/XII 1928. A. A. H.

)De Verborgen W e g«, door M. S. van IJ s s e 1s t e i n. — Uitgave: Leidsche Uitgeversmaatschappij, Leiden, 1928.

Dit is eigenlijk een boek om niets over te zeggen. Maar aangezien het nu eenmaal tot de litteraire zeden behoort, recensieexemplaren te recenseeren, zal ik er toch enkele regels san wijden.

Goed verzorgd is in dit boek de taal. De stijl is over het algemeen vlot, gemakkelijk, vloeiend. Doch wat in dien vlotten stijl wordt medegedeeld, is de moeite niet waard. Nóch voor wat betreft den inhoud, nóch voor wat betreft het litterair gehalte.

De «heldin» is een vrouwelijk pendant van den treurigen held uit »De Verlaten Man«, maar dan nog veel treuriger. Deze Nora — zoo heet de dame — is een zenuwpatiënte, lijdende aan negatieve manziekte, onuitstaanbaar van character en onverdragelijk voor haar omgeving. Nora's verloofde en slachtoffer is door de schrijfster gemaakt tot een verwijfd slappelingetje, al even onmannelijk als zij onvrouwelijk.

Dit gegeven had, mits meesterlijk behandeld, een schitterenden roman kunnen geven.1) De psychologie laat evenwel alles te wenschen over. Nora's omgeving toont zich onwaarschijnlijk inschikkelijk jegens haar; zulks alleen, omdat zij de volle liefde van den auteur geniet. In werkelijkheid is men niet zoo tegemoetkomend voor aanstelsters als deze Nora. Gelukkig maar! Echter brengt die onverklaarde — en m.i. onverklaarbare — meegaandheid der bijfiguren een groot gebrek aan waarachtigheid mede. De voorkeur van de schrijfster voor haar «heldin» straalt al te duidelijk af op de personages van het boek, die zoodoende ledepoppen in plaats van menschen geworden zijn. Ook de weekheid van Nora's teleurgestelden verloofde doet niet echt aan. Vermoedelijk heeft het niet in de bedoeling gelegen hem als een zwak character voor te stellen, maar is dit per ongeluk gebeurd; heeft het wèl in de bedoeling gelegen, dan had het openlijker moeten' geschieden.

Er heerscht in dezen roman een naar gedweep met muffe

') Denk maar aan Couperus' »Eline Vere«.

Sluiten