Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VOORPRET IS OOK WAT

moeite opgediepte slipje van de voering, dat ongetwijfeld het eerst dicht moest.

,,Hè, blijft u zóó staan!" verzocht ik, mijn kribbigheid beschaafd beteugelend. „Potstausend, waar blijft dat stuk vod?" dacht ik bij mezelf, „het lijkt wel of het aan een elastiekje zit!" Ik grabbelde met vernieuwden ijver over mevrouw Stoof's dikke ruggetje om het terug te vinden. Mijnheer Stoof liep plotseling gedecideerd op de klok toe en zette haar stop.

„Dat is geen doen voor iemand! Als jij iemand, die z'n best voor je doet nog zit te jachten!" zei hij geprikkeld.

„Staat te jachten!" merkte Henk op, die onder de poesen jacht door in onze regionen was gekomen en min of meer attentie begon te schenken aan concrete moeilijkheden.

„Weet je wat, Hein, jij gaat je er niet mee bemoeien. Toe, laat die kat nou uitrukken, gooi hem de deur uit, hier. ... vóór-uit! en jij aan je werk!"

Ik vóelde dat Jo een stuiplach kreeg, durfde echter niet kijken. Ik had het bewuste pandje tenminste weer, beet me op de lip.

„Zal ik nou vast van onderen de drukknoopen dicht maken?" waagde Teuntje aan te bieden.

„Nou.... liever niet," waagde ik tegen te houden.

„Waarom zóu ze niet, dan gaat het toch gauwer?"

Teun, verheugd dat haar gedwongen passiviteit opgeheven werd, begon op de knieën liggende van onder af aan de drukknoopen te werken. Op dat oogenblik echter drong iets als twijfel door mijn zegevierenden geest en tevens een duister vermoeden, wie daarvan oorzaak was. Ik wist, dat het sein bij Jo dien avond op „pret" stond en dan kon je je gedekt houden. Zij scheen zich allerminst te bekommeren om de slecht verkropte boosheid van mijnheer Stoof over die stumperig ingewikkelde vrouwenmodes en waarschijnlijk ook over zijn eigen onmacht te dien opzichte, noch over poes, die zeker aan den anderen kant van de deur raar opgekeken moest hebben, ook niet over de angstig zwoegende Teun, die alleen het aangekleede deel van

iv 6

Sluiten