Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

bij zichzelf. Het feit is niet te loochenen, deze historie heb

ik tenminste niet gedroomd

En hij begon met een razenden honger te eten.

Het maal verliep kalmer dan den vorigen avond. De stemming was stiller, voornamer; een ieder toonde zich opgewekt zonder luidruchtig te zijn. Men sprak en lachte, maar alles bescheiden en met mate. Van Baerle was de eenige, die aan deze aristocratische atmosfeer zich niet wist aan te passen. Hij verbaasde zich over zijn bijna onhebbelijke gulzigheid, die hij vruchteloos poogde te bedwingen. Zijn forsche kaken waren in voortdurende beweging; een enkelen keer wierp hij een kwinkslag tusschenbeide, doch overigens lette hij niet op de aanwezigen, die ook om hem zich weinig bekommerden. Alleen Willem Goedeman dacht met een zekere afgunst: Hij heeft blijkbaar flink gewerkt, dat hij zoo eten kan!

Ondanks de vredige harmonie ontstond er aan het dessert wederom een zonderlinge opschudding. De respectabele Archibald Merker, die naast Anna Goedeman gezeten was, liet onverwacht zijn hoofd tegen haar naakten schouder vallen. Zij ontstelde hevig en uitte een gil, terwijl zij hem hielp zich op te richten. Allen keken bezorgd naar het tweetal, men vreesde voor een plotselinge beroerte. De planter echter opende met een ontzaglijke inspanning zijn oogen, overschouwde de tafel met een glazigen blik, verontschuldigde zich over zijn duizeling en trok naar zijn slaapkamer.

Van Baerle was opmerkzaam geworden. Hij voelde zich eensklaps verzadigd en zijn mond staakte het kauwen. Tersluiks bespiedde hij Leo, die ongedwongen met den officier begon te schertsen en die van het geheele geval zich weinig scheen aan te trekken. Onmogelijk! — daartoe is de jongen niet in staat! dacht de schilder bij zichzelf. En ofschoon het maal nog niet was geëindigd, stond hij langzaam op en slenterde naar het terras.

Erica volgde hem onmiddellijk.

v 5

Sluiten