Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE PONTIANAK

aanbod geen gebruik maken, ik wilde Rita's graf niet verlaten. Op de begraafplaats had ik een mooie marmeren tombe voor haar laten maken, daar ging ik bijna dagelijks heen. Eindelijk, na een jaar ongeveer, besloot ik niet meer tegen mijn verdriet te strijden, maar er mij geheel aan over te geven. Ik verzamelde alle foto's, die ik van haar had, liet er vergrootingen van maken, en in alle galerijen, alle kamers hing ik eigenhandig portretten van haar op. Rita in den tuin, Rita te paard, Rita als kind, als meisje, als bruid.... En mijn cultus strekte zich ook uit tot alles wat haar had toebehoord. Ik liet mooie glazen kasten maken waarin alle mogelijke kleine dingen, die zij bij haar leven gebruikt had, werden opgeborgen. Ik besloot mijn heele verdere leven te wijden aan Rita's nagedachtenis, en het eenige wat mij in die dagen wel eens vreemd voorkwam, dat was die laatste belofte, die zij mij op haar sterfbed af nam: Geen vrouw meer en geen kind. Hoe slecht weet ook een stervende de toekomst te peilen, dacht ik wel eens.... Zoo werd ik geleidelijk aan weer gewoon mensch, door het verdriet te cultiveeren was het verdriet overwonnen. Ik kon weer lachen, en vroolijk zijn, ik ontving weer gasten — die zich wel eens even verwonderden over dat ontelbare aantal portretten — en ongeveer drie jaar na Rita's dood besloot ik zoowaar voor een tijdje naar Europa te gaan. Ik wilde een paar familieleden bezoeken en ik wilde het oude land weer eens terug zien. En nu komt het merkwaardige: zoodra ik in Europa aan wal stapte week het beeld van Rita voor de eerste maal uit mijn gedachten. Kwam dat, doordat zij zelf, met al haar Westersche beschaving, toch nooit iets van het Westen, maar daarentegen een heel sterke personificatie van het Oosten was geweest? Met schrik en zelfverwijt bijna kwam ik tot een dergelijke conclusie. En dan, Rita en ik waren nooit samen in Europa geweest. Zij was er eens geweest als klein meisje, gedurende een verlof van haar vader, en later nog eens twee jaar op een kostschool. Hoe het zij, Europa of Nederland hadden nooit een belangrijke plaats in onze gesprekken ingenomen. En zoodra ik in Europa was...., hebt u wel eens van een hoogte neer-

Sluiten