Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN BEWOGEN VRIJDAG OP DE BREESTRAAT

menschen bnidt, en dat niet is iets uiterlijks, maar dat ik nou zou willen noemen: de geheime goedheid....

En dan.... als zij langzamerhand meer tot elkander kwamen, en van hun geluk pas goed bewust werden...., dan zou oök de tijd gekomen zijn, dat zij weer aan de gedachte moesten wennen elkander eens te zullen missen

Op het oogenblik echter waren zij nog maar aan de verschrikte periode toe, en juist toen zij klaar waren geweest voor het nieuwe dat komen ging, voor de ontvangst van dat kindje, was inplaats van de blijdschap, die zij verwachtten, de verschrikking gekomen, een nieuwe verschrikking, het vreeselijke.... Iedereen kreeg toch z'n kinderen, iedereen was geboren, en waarom moest het nu juist bij hen zich zoo rampvol laten aanzien ?

Nooit hadden zij dit kunnen denken, en Duifje was opstandig en verslagen, en mijnheer Davids stond in zijn winkel en was bedroefd en begreep niet, waarom hij als een vreemde in zijn eigen huis moest zijn.... Hij keek naar buiten.... Hij had best 'n deuntje kunnen huilen.... Dof rumoerde de sombere straat hem aan....

Ha, maar wacht even: wie kwam daar de stoep op? Was dat niet Costa Gomez, hoed diep in de oogen, sigaar in den kop?

Met een tweeden man in huis voelde mijnheer Davids zijn moed groeien.... Nu zou hij toch....

Vlug wipte hij achter den dokter de ziekenkamer in....

Costa Gomez is als een wervelwind. Hij staat in een ziekenkamer voordat je 't weet. Het is of de deuren voor hem uitwijken. En de menschen zijn als geëlectriseerd. Alle pijn is weg op het oogenblik dat hij komt....

De baker staat stram van spanning

En toch neen, hij is zoo goed en zacht, diezelfde

Costa Gomez; hij neemt je hand, hij neemt je pols en het

is een weldaad Hij omgolft en omstreelt je met zijn

mooien, warmen, vollen bariton en je bent tevreden, je bent

Sluiten