Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN BEWOGEN VRIJDAG OP DE BREESTRAAT

goud en zilver," zei hij. „Binnen hooren ze niets, en mogelijk ja stelen ze me den heelen boel weg.... Al gappen ze me maar een gouden horloge, ben ik al gesjochten...."

Bekkie stond op. Bij Samson wou zij wel gaan, wie weet wat daar te doen was, men hoorde allicht weer eens iets, en Costa Gomez hoefde ze daar niet tegen het lijf te loopen.

„Blijf jij maar hier," zei ze, „ik ga wel even an."

„Maar zeg dat-ie dadelijk komt, onmiddellijk hoor!"

Snel ruischte Bekkie door de straten. De linten van haar kapothoedje fladderden om haar jong gezicht, de punt van haar sjaal wipte op en de strookjes van haar rok, wijd uitgehouden door hare tallooze onderrokken: den keperen, den moltonnen, den wollen, den merinossen en den fijnen gestreken bovensten witten, wibberden en ribbelden en golfden en ritselden in den wind....

Zij kwam haar broer Jolie tegen.

„Nou, vertel es, ben je d'r geweest?"

Maar ja, Bekkie had daar tijd voor 'n praatje! Ze had een gewichtige zending te vervullen; van haar hing dood en leven af, en dat moest Jolie goed beseffen. Zij haalde de schouders op en schoot hem voorbij zonder te antwoorden.

Jolie keerde zich om en staarde haar na.

God in den hemel, was het zóó erg ? Hij krabde zich

den kop.... Ja, dan moest men erheen, daar was niets aan te doen....! Hij drukte zich den hoed diep in het achterhoofd, terwijl hij nadacht.... Goed, hij zou gaan.... Maar eerst zou hij nog even 'n straatje omloopen.... Misschien had hij 't geluk een kennis tegen te komen, die hem

aan den praat hield Want het was nu eenmaal zoo,

Jolie kon het niet helpen: hij liep voor ziekte en alle pijn en ongeluk van een ander graag een straatje om.... Hij had een heilzamen schrik voor alles wat hem bedroefd kon

maken Hij zuchtte Hij wist het wel, dat kwam

door zijn goede hart.... De menschen wisten het niet, maar hij was te week voor zooiets

Sluiten