Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN BEWOGEN VRIJDAG OP DE BREESTRAAT

En toen? Ja, toen was het al gebeurd voor je boe of ba kon zeggen! Ineens was het kindje geboren, zoo maar, zonder actie of refactie! Gezegend is de wetenschap! Gezegend is die geleerde kop van Costa Gomez, waar dat alles in zit.

't Is waar, de chirurgijn stond nog te werken in het zweet zijns aanschijns, en alleen de baker wist, hoe 't er op dat oogenblik op aan kwam.

Want zij had het gezien: het kind was zoo blauw als een lei toen het geboren werd, en hij zwaaide het als een kikker heen en weer. Hij hief het hoog, hij hield het laag, hij baadde het in koud en in warm, in warm en in koud water, om de beurt; hij hield het onderste boven en weer overeind en eerst toen hij het, met zijn harde groote chirurgijnshand, een paar ferme klappen voor zijn gatje had gegeven — Goddank: daar kwam eindelijk de bevrijdende schreeuw! De longetjes vulden zich met lucht, voor 't eerst; zij openden zich als bloemblaadjes die gevouwen hebben gelegen, en het gevaar voor verstikking was voorbij.

Een lach ontspande Gosta Gomez' gelaat. Hij gaf de baker het kind over, die zich haastte om het aan te nemen in den gewarmden doek, want men weet het: die eer komt alleen de baker toe, terwijl dat bovendien de eerste gelegenheid is waarbij een verteederende rijksdaalder uit de hand van den heer des huizes het op deze verblijdingen aangelegde bakerbestaan pleegt te komen vermooien.

'n Pracht van 'n jongen!

De vader werd gefeliciteerd, hij werd naar voren, naar buiten gehaald. De winkel stroomde vol volk, dat hem bijna smoorde in geestdriftige omhelzingen. — Op dat oogenblik was de voorraad veilig.

Toen voerde de stroom hem, als hoofdpersoon, weer naar binnen, een geëerd man....

Mijnheer Davids voelde het: hij was er geen vreemde meer. Neen, van dit oogenblik af was hij aangenomen. Hij had

Sluiten