Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN BEWOGEN VRIJDAG OP DE BREESTRAAT

weet men, daarin is het honorarium, daar moeten zijn vrouw en kinderen van leven....! Maar hij, hijzelf....!

En Costa Gomez, in plaats van naar de deur, gaat resoluut op zijn patiënt af. Gekheid, hij moet haar toch dagzeggen .... Hij neemt haar hand „Nou God zegent je...." zegt hij zachtjes. Hij buigt zijn rooden, gezonden, grooten kop dicht over haar heen — zij trilt als een vogeltje — en dan.... dan drukt hij een stevigen, brutalen, hartelijken, vasten zoen op haar mond.... Dat is Costa Gomez' loon....!

En de vrouwen in de kamer lachen, de mannen meesmuilen .... Ze weten het, dat is Costa Gomez' gewoonte, als hij een kraamvrouwtje geholpen heeft, en de kraamheer durft nooit wat te zeggen, die lacht als een boer die kiespijn heeft....

„Nou, meneer Davids, hoe vindt u het dat-ie daar zoo maar uw vrouw een zoen heeft gegeven?" vragen zij, als de dokter weg is.

„Nou, op 'n ouwen man ben ik niet jaloersch, laat 'm gaan, 'n ouwe bok lust ook nog wel 'n groen blaadje.

Maar Duifje ligt stil, verbaasd, verschrikt Ze kijkt

schuw rond Mag dat wel, mag Costa Gomez haar zóó

maar 'n zoen geven, is dat niet iets ergs, en waarom deed-ie dat.... ?"

En zij denkt dat het misschien is omdat zij zich zoo goed heeft gehouden. ... Ja, Costa Gomez is goed op haar, hij heeft haar willen prijzen met dien zoen.... En de verschrikkingen, die zij doorstaan heeft, trekken nogmaals

haar geest voorbij Het is zeker wel erger dan wat

anderen beleefd hebben....

En dat kan zij ook wel zien aan haar man, als die haar komt feliciteeren, want nog nooit heeft hij er zoo ontdaan en toch zoo blij, en zoo heelemaal uit zijn gewone doen gerukt uitgezien.... Het is of hij een ander gezicht heeft gekregen, een gezicht dat zij niet van hem kent....

En allemaal komen ze, als een reeks verschijningen volgen zij elkaar op, fluisterend, op de teenen...., de

Sluiten