Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN BEWOGEN VRIJDAG OP DE BREESTRAAT

moeder, de vader, de oome, de broers, de zusters, allemaal ....

En daar.... daar is grootmoeder Hindele, triomfantelijk, heelemaal stralend en verteederd, met haar heldere witte muts met roode linten op, en zij brengt het traditioneele, dat zij met eigen handen heeft willen klaarmaken en zelf willen geven, de kop-koffie-met-een-ei, die iedere kraamvrouw hoort te drinken, omdat het zoo versterkend is en goed voor 't zog.... Dit is haar moment. Zij mummelt gebeden en zegent moeder en kind, en ieder voelt het met ontroering: ja, nu is het goed, nu de stammoeder haar zegen gegeven heeft....

Maar buiten de deur staat Zwaan, en is verlegen en durft niet binnenkomen, ook al omdat zij niet weet wat men hier hoort te zeggen. Zegt men „nog veel jaren", of „ik feliciteer u", of „verder geen leed"? Wie kan dat allemaal zoo precies onthouden?

En Bourbacki, die zulk een verlegenheid niet begrijpen kan, trekt haar naar binnen, en daar legt Zwaan al haar harde, vereelte werkhand in de zachte, teere, fijne van haar juffrouw....

„Nou," zegt ze hartelijk, „je hebt goed te keer gegaan, juffrouw! Je moet maar gauw weer beter worden!"

Dan moet ze het kindje zien, dat daar in den warmen doek 'n beetje ligt te bekomen, en zooals iedereen, die zooiets voor 't eerst ziet, is zij onder den indruk van de verbazingwekkende kleinheid ervan. „Hirrejessis wat 'n hoopie!" zegt ze verwonderd....

Maar de kraamvrouw voelt, onder haar flauw werkende gedachten, een licht ongeduld opstijgen. Wat kan haar dat alles per slot van rekening schelen....! Daar, daar, op den schoot van juffrouw Coronel, is het wat haar interesseert ! Zij kan het nauwelijks zien, zij kan nauwelijks

haar hoofd dien kant opdraaien, maar zij vangt ieder woord, dat daarover geuit wordt, op en „sluit het in haar hart".

Tante Rifke, na haar kommetjes en doeken om zich heen te hebben gegroepeerd, was eindelijk begonnen de

Sluiten