Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

ring volhardde. Hij is toch fijngevoeliger, dan hij zich voordoet! peinsde van Baerle, die berouw kreeg van zijn grove plagerij. Een oogenblik wilde hij naar hem toesnellen, om hem te omarmen en te zeggen: Bekommer je niet om mij! Ik weet alles. Neem het geld en wees gelukkig met mijn vrouw! — Maar het bleef enkel bij een opwelling, die hij spoedig overwonnen had. Neen! dat kon de ware manier niet zijn. Het zou den indruk wekken, of hij Leo een belooning aanbood om Erica te verleiden. Dan moest hij liever zich onwetend houden en trachten aan zijn beschermeling de drieduizend gulden eenvoudig op te dringen. Want onder de bestaande omstandigheden kon zijn trots het denkbeeld niet verdragen, dat de som werd afgewezen.

Hij was opgestaan en begon langzaam heen en weer te loopen, mijmerend over de oplossing van het vraagstuk. Hoe ernstiger hij zich in het probleem verdiepte, hoe zuiverder hij begreep, dat de gebeurtenissen van den middag niet ter sprake mochten komen. Het duurde lang, eer hij een besluit kon nemen. Nadat hij eindelijk zijn houding had bepaald, merkte hij plotseling, dat het hartstochtelijke snikken was verstomd en dat twee brandende oogen opmerkzaam zijn bewegingen volgden. Onmiddellijk staakte hij zijn passen en beiden keken elkander aan. Dan verhief zich Leo van zijn stoel en zooals een slaapwandelaar, die afgemeten voortschrijdt in zijn visionnaire extase, naderde hij den schilder.

„Willem! luister naar mij!" sprak hij en er was een vreemde metaalklank in zijn stem. „Ik moet je iets vertellen."

Van Baerle schrok en heftig onderbrak hij hem: „Neen! Ik wil niets weten!"

Daarop nam hij hem bij den arm en voerde hem terug naar de tafel, waarop de bankbiljetten lagen uitgeteld.

„Kijk!" vervolgde hij. „Hier zijn de beloofde drieduizend gulden. Ik doe ze bij elkaar en berg ze in deze enveloppe, die ik je hierbij overhandig. Ze zijn voor jou en om mij niet te grieven, moet je ze aannemen. Wat ook de oorzaak

Sluiten