Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

zij zoo allerbekoorlijkst was. Daarom vroeg hij een weinig bruusk en de vormen verwaarloozend: „Wat voert je hierheen?"

Haar forsche boezem zwol onder den dunnen peignoir en langzaam ruischte er een melodische zucht door het vertrek. Dan klonken fluisterend de woorden:

„Ik ben bang."

„Bang?" lachte de schilder en hij voelde zich opnieuw verkillen. „Jij, die zoo krachtig bent en zoo gezond, zoo fier en zelfbewust? Heb je de laatste jaren niet altijd op jezelf vertrouwd en mijn hulp versmaad? En nu kom je mijn bescherming inroepen, omdat je bang bent?"

Erica's blikken zwierven langs den wand en ontdekten een klein houten crucifix, dat stoffig en vermolmd tusschen twee vensters prijkte. Het was haar bruidsgeschenk, dat zij eenmaal van den kunstenaar ontving en dat hij later teruggenomen had, om het voor zijn werk te benutten. Sindsdien was zij het beeld vergeten en thans bekeek zij langen tijd met aandacht de smartelijk-verwrongen ledematen van den stervenden Heiland.

„Leo heeft mij lief en hij weet, dat ik zijn gevoelens beantwoord," sprak zij snel en mechanisch.

Van Baerle sprong op. Ofschoon hij wist, wat er tusschen de twee was voorgevallen en ofschoon hij sedert den middag feitelijk aan niets anders denken kon, een zoo simpele directe bekentenis uit den mond zijner vrouw verraste hem nochtans. Hij balde de vuisten en een oogenblik scheen het, of hij zich op het lichaam wilde werpen, dat onbewegelijk voor hem stond.

Haar oogen echter ontmoetten de zijne, een droeve verwijtende blik bracht hem spoedig tot bezinning. Hij matigde zich en spottend hief hij den wijsvinger omhoog.

„Erica, Erica!" dreigde hij schertsend. „Wat een comedie! Alsof ik niet wist, dat je mij al sinds lang bedrogen hebt — en met Leo niet alleen! Ik herinner mij nog de koude winteravonden, toen een Delftsche student zich aan ons knetterend haardvuur warmde. Zou de jongen heusch voor mij gekomen zijn? Ben ik geschikt om met menschen te praten,

Sluiten