Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

KRONIEK DER LETTEREN

weder scheidt. Dan keert Eric weer naar zijn oude stille plaats in Zeeland terug en denkt aan zijn Ana-Maria, wier leven was als een vurige roode bloem, die te gauw verwelkte.

Deze suggestieve voorstelling van twee menschen, en de telkens wisselende sfeer die om hen getooverd wordt door de prachtige natuurbeschrijvingen van Argentinië, Frankrijk, Spanje en Holland, doen ons de ietwat lange gesprekken, de ietwat te zeer uitgesponnen peinzerijen over het hoofd zien, die den roman van Mevrouw Ortiz wel wat te volumineus maken.

Een mooi vrouwefiguurtje, geteekend door den Heer Ortiz Echagüe, leidt het boek in, dat een gelukkige samenvatting is van beschaafd Hollandsch intellect en warm Zuidelijk gevoel, dit laatste echter er door heen stroomend als een voortdurende verkwikking en daarom voorzeker een «rara avis» in een deftige Hollandsche boekenkast met groene viltrandjes.

Sluiten