Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

MIA

Je ziet er uit als een lijk, wij zullen den dokter maar eens laten komen."

Zij schrikt. O, jakkes, de dokter, wat moet zij tegen hem zeggen? Zou zij ?

En de dokter komt. Hij kent haar al van haar geboorte af. Zij heeft zoolang alles alleen doorworsteld, zij kan niet meer en onder tranen vertelt zij hem in een zwak oogenblik alles.

Hij kijkt heel ernstig en is in zijn hart zeer verontwaardigd. Een schandaal, zoo'n vent, met een gezin, vier kinderen en dan zoo'n hyper-nerveus schepseltje als Mia. Zijn handen jeuken. Het is maar goed, dat hij den vent niet kent, hij zou hem anders eens even de waarheid zeggen, hoor!

„O, nee, dokter, o, nee!," smeekt Mia angstig, „niemand mag het weten, denk eraan, ook moeder niet!"

„Nee, maar dan moet jij ook doen, wat ik je zeg."

„Ja, o, ja, ik geef mij in uw handen!"

„Heb je niet een tante wonen in Den Haag?"

„Ja, tante Lize."

„Juist, daar kan je wel een tijdje naar toe, zeker?" „O, dokter en mijn muzieklessen?"

„Ja, hoor eens even, wees nu niet zwak, hè, in Den Haag kan je ook vioolles nemen, je kunt b.v. naar het conservatorium."

„O, ja, dat kan."

„Dus je zult het doen?"

„Ja, ja!"

„Flink zoo, da's beter dan je hier „panklaar" te laten maken."

„Panklaar?" Zij moet er toch even om lachen, die dokter, wat een type toch.

„Nou bonjour en het beste!" Tegen haar moeder zegt hij vaag:

„Overspannen, hoog noodig verandering van omgeving. Schrijft u eens aan uw zuster in Den Haag hè, dan komt het allemaal wel weer in orde."

,0, ja, dokter? Gelukkig."

En het gebeurt alles zooals de dokter het heeft voorgesteld.

Sluiten