Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ROMAN VAN EEN SCHILDER

wijsgeerig en wij eindigden zeer conventioneel met kaartjes te wisselen. Ha, ha!"

Het was de rechter-commissaris, die sprak. Hij had een opgeblazen, nogal rood gezicht, dat bijzonder expressief werd, zoodra hij lachte. Dan trok hij de kaal-geschoren wangen omhoog en grinnikte zijn huid met ontelbare groeven en rimpels, terwijl zijn kleine slimme oogjes tintelden van plezier.

„Staat u mij toe het venster te bekijken?" vroeg hij schalks.

De schilder boog, eenigszins verbluft door de ongewone jovialiteit van den ambtenaar. Maar toen deze het raam opende en sloot, aan de bouten morrelde en heftig met de blinden klepperde, meende hij een poging te moeten wagen om den overmatigen ambtsijver in te toornen. Beleefd naderde hij den enthousiasten onderzoeker en sprak niet zonder ironie:

„Het zou mij aangenaam zijn, indien alle sensatie vermeden werd. U begrijpt! het is voor ons toch al een pijnlijke geschiedenis. En ik ben bang, dat een dergelijk spektakel de aandacht der voorbijgangers trekt."

„Sensatie?" herhaalde de ander onschuldig. „Daarover hoeft u zich niet ongerust te maken. Het feit kan natuurlijk niet verzwegen worden, maar overigens lijkt mij de misdaad niet van een zoo exceptioneele beteekenis, dat de pers zich ernstig ermee bemoeien zal."

„U denkt derhalve niet aan opzienbarende arrestaties?" meesmuilde de kunstenaar.

„Absoluut niet!" antwoordde de rechter-commissaris, onthutst door den sarcastischen toon van zijn tegenstander. „U moet van mij niet te veel verwachten. Ik ben maar een eenvoudig dienaar van het gerecht, geen psycholoog, zooals mijn collega's in den Haag. Naar mijn meening is de psychologie een instinct en niet een wetenschap, die men aanleeren kan. Wie het beproeven wil, zal merken, dat hij zich in elk bijzonder geval opnieuw vergist. Een opzienbarende arrestatie is voortreffelijk, wanneer de gevangene tevens veroordeeld wordt. Maar wanneer men den ver-

Sluiten